นกัน สองคนนั้นก็จริง ๆ เลย ก็แค่ล้างจานเช็ดโต๊ะ ไม่ได้จะเอาชีวิตพวกนางเสียหน่อย พวกนางจะหนีไปไวปานนั้นทำไม?
พูดตรง ๆ แล้วก็คือดูถูกนางสินะ
……
วันแรกของปีใหม่ อากาศยังคงเหน็บหนาว
ฟ้าเพิ่งจะสาง พวกผู้ชายในหมู่บ้านสกุลจูก็เตรียมตัวเรียบร้อย พาลูกหลานผู้ชายมุ่งหน้าไปรวมตัวกันที่โถงเซ่นไหว้บรรพบุรุษของสกุลจู
โอกาสที่สำคัญเช่นนี้แต่ไหนมาก็มีเพียงผู้ชายที่มีสิทธิ์เข้าร่วม กระทั่งต้าเป่า เอ้อร์เป่า ซานเป่า และซื่อเป่าที่ยังเล็กก็ยังต้องไป
กลับเป็นจูปาเม่ย แม้จะยังไม่ได้ออกเรือน แต่เพราะเป็นผู้หญิงจึงไม่มีสิทธิ์นี้
เย่อวี๋หรานก็เช่นกัน บรรดาลูกสะใภ้ที่แต่งเข้าสกุลจูมีเพียงวันที่แต่งเข้ามาและต้องบันทึกชื่อในลำดับวงศ์ตระกูลเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์ไปจุดธูปเซ่นไหว้บรรพชนสกุลจู
นอกจากนี้แล้ว น้อยนักที่พวกนางจะมีโอกาสเข้าไปในโถงเซ่นไหว้บรรพบุรุษอีกครั้ง
พวกผู้ชายตื่นแต่เช้าตรู่ พวกผู้หญิงสกุลจูย่อมไม่อาจตื่นสาย พวกนางนอกจากจะต้องปรนนิบัติสามีและลูกชายแล้ว ยังต้องทำอาหารเช้าให้พวกเขา
พวกนางไม่อาจเข้าร่วมการเซ่นไหว้บรรพบุรุษ แต่พวกนางมีหน้าที่เตรียมของเซ่นไหว้ โดยไม่อาจตกหล่นไปแม้แต่อย่างเดียว
เมื่อจูเหล่าโถวพาพวกลูกชายและหลานชายออกไป พวกผู้หญิงในบ้านยังกำชับว่า “ดูแลพวกเด็ก ๆ ด้วย ที่นั่นคนเยอะ อย่าปล่อยให้พลัดหลงกันได้!”
“ต้าเป่า เอ้อร์เป่า พวกเจ้าจำเอาไว้ ถ้าพลัดกันให้ไปรอที่หน้าประตูโถงเซ่นไหว้บรร
