พบุรุษ เข้าใจไหม?”
“ซานเป่า ซื่อเป่า เกาะติดพ่อพวกเจ้าเอาไว้ให้ดี จับชายชุดเขาเอาไว้ให้แน่น อย่าวิ่งเพ่นพ่าน เข้าใจไหม?”
……
ถึงขั้นนี้แล้ว หลี่ซื่อยังคงไม่วางใจ กำชับกับซานเป่าและซื่อเป่าว่า “จำทางกลับบ้านได้ใช่ไหม?”
“ท่านแม่ ทราบแล้ว พวกข้าจำทางได้ขอรับ” ซานเป่ากับซื่อเป่าเชิดคางขึ้น รับประกันกับมารดาของตนเอง
หลี่ซื่อระบายลมหายใจออกมา จัดแจงชุดให้พวกเขา และยังคงกำชับซ้ำไปซ้ำมา
จูซื่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “ต้องถึงขั้นนี้ด้วยรึ? หมู่บ้านสกุลจูของพวกเราจะใหญ่แค่ไหนเชียว ไม่หายไปไหนหรอก”
หลี่ซื่อปรายตามอง คล้ายจะไม่ไว้ใจเขา ยังรบกวนจูซานว่า “พี่สาม ฝากท่านดูแลแทนข้าด้วยนะเจ้าคะ ข้ากลัวว่าเหล่าซื่อจะเล่นจนลืมตัว ทำลูกหายไป”
จูซานที่ไปอยู่ข้างนอกมานานมีความหนักแน่นกว่าเดิม เขากล่าวว่า “อืม น้องสะใภ้สี่วางใจเถอะ ข้าจะดูแลพวกเขาให้ดี”
จูซื่อกลอกตา เขาดูเชื่อถือไม่ได้ขนาดนั้นเลย?
พวกผู้ชายไปโถงเซ่นไหว้บรรพบุรุษกันแล้ว พวกผู้หญิงก็ไม่ได้อยู่ว่าง พวกนางพูดคุยกันไปพลางจัดโต๊ะ ปัดกวาดทำความสะอาดและเตรียมอาหารเที่ยง
ขณะเดียวกันก็ยังต้องเตรียมการเอาไว้สำหรับไม่กี่วันข้างหน้า
ในฐานะลูกสะใภ้ พวกนางกลับบ้านเดิมได้ แต่ไม่อาจให้กระทบงานเรือนที่บ้านแม่สามี ไม่อย่างนั้นจะถือว่า ‘ไร้คุณธรรม’
ไม่มีใครอยากถูกแม่สามีตำหนิตอนกลับมาจากบ้านเดิมหรอกนะ
เย่อวี๋หรานก็ต้องตรวจดูความเรียบร้อยเ
