ช่นกัน อีกไม่กี่วันพวกลูกสะใภ้ก็ต้องผลัดกันกลับบ้านเดิมกันแล้ว ความคิดจิตใจของพวกนางจะต้องไม่ได้อยู่ทางนี้แน่นอน ถ้านางไม่ตรวจสอบเอาไว้ วันหนึ่งมีแขกมาแล้วขาดตกบกพร่องอะไรไปก็ยุ่งยากแล้ว
จูปาเม่ยไม่ใช่เด็กอีกแล้ว นางจึงไม่ลืมพาจูปาเม่ยไปด้วย
ขณะที่จูปาเม่ยสนิทสนมกับหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ย จึงพาพวกนางมาด้วยเช่นกัน
ดังนั้น เย่อวี๋หรานจึงอธิบายธรรมเนียมปีใหม่ให้เด็กสาวทั้งสามคนฟังโดยละเอียด
จากมุมมองบ้านแม่สามี ลูกสะใภ้จะกลับบ้านเดิม มีธรรมเนียมเช่นใดบ้าง จากมุมมองของบ้านเดิม ลูกสาวจะกลับมาบ้านเดิม ย่อมจะมีธรรมเนียมเช่นใดบ้าง
นอกจากนี้ เมื่อญาติสนิทมิตรสหายมาเยี่ยมเยือนในช่วงวันปีใหม่มีธรรมเนียมต้อนรับขับสู้อย่างไร
เนื่องจากเจ้าของร่างเดิมขาดการติดต่อกับญาติทางฝั่งบ้านเดิมไปแล้ว เย่อวี๋หรานก็ไม่ได้มีญาติที่ไหน นางไม่อาจใช้ประสบการณ์จริงเป็นแบบอย่างให้จูปาเม่ยได้ ได้แต่ใช้ปากพร่ำสอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
กอปรกับหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยยังได้ชื่อว่าเป็น ‘ลูกสาวกำพร้าแม่’ ธรรมเนียมมารยาทเป็นสิ่งสำคัญยิ่งยวด
“พวกเจ้าต้องใช้การกระทำแสดงให้คนอื่นเห็นว่าพวกเจ้ารู้ธรรมเนียมและมารยาท เช่นนี้ฝั่งแม่สามีในอนาคตจะได้ไม่ดูถูกพวกเจ้า เอาเรื่องนี้มาบีบคั้นพวกเจ้า เข้าใจไหม?”
หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยอายุมากกว่าจูปาเม่ย โดยเฉพาะหลินซานเม่ย ว่ากันตามวัยก็สามารถเริ่มดูตัวได้แล้ว แต่สำหรับสถานการณ์ของนางค
