บทที่ 4 หายนะนองเลือด
“ท่านอาจารย์ ช่วยด้วย!” จู่ ๆ จางเฉิงก็ตะโกนออกมาโดยไม่สนใจสายตาแปลก ๆ ของคนที่อยู่รอบตัว เขารีบวิ่งกลับไปที่ร้านบุฟเฟต์หม้อไฟ แล้วปิดการถ่ายทอดสดที่ดำเนินอยู่
บรรดาพี่ ๆ น้อง ๆ ในห้องถ่ายทอดสดต่างพากันตกใจ
[??? สติแตกไปแล้ว?]
[มีท่านอาจารย์อะไรที่ไหนกัน? แต่ว่าพี่จางที่เกือบโดนรถชนก็นับว่าโชคร้ายไปหน่อยนะ ควรจะหาอาจารย์มากำจัดโชคร้ายจริง ๆ นั่นแหละ]
[ให้ตายเถอะ เป็นไปได้ไหมว่าเพราะมีท่านอาจารย์ชี้แนะ พี่จางถึงหลีกเลี่ยงภัยครั้งนี้ได้? ไม่อย่างนั้นทำไมถึงได้บังเอิญขนาดนี้ล่ะ!?]
เฝ่ยไป๋ลู่กำลังรอรถเมล์อยู่
จู่ ๆ จางเฉิงก็วิ่งมาจากที่ไหนไม่รู้พลางตะโกนเสียงดัง “ท่านอาจารย์… รอด้วย!”
ใบหน้าจางเฉิงเต็มไปด้วยเหงื่อ สองแขนชันไว้บนเข่า เขาหายใจแทบไม่ออก รู้สึกเหมือนเพิ่งเอาชีวิตรอดจากภัยพิบัติมาเลย
เฝ่ยไป๋ลู่เหลือบมองเขา อีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ นับว่ารอดจากความตายมาได้จริง ๆ เธอก็ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ได้
เมื่อเห็นเฝ่ยไป๋ลู่ดูสงบและผ่อนคลาย ราวกับว่าไม่แปลกใจที่เขากลับมาหาเธอ ใจของจางเฉิงยิ่งเชื่อมั่นว่าตัวตนของเฝ่ยไป๋ลู่คือ ท่านอาจารย์
เขายกมือยกไม้แสดงความตื่นตระหนกอย่างเวอร์วัง “อาจารย์ คุณคาดเดาได้ก่อนแล้วใช่ไหม…ถึงได้ชี้แนะผม?”
“อืม” เฝ่ยไป๋ลู่พยักหน้า และบอกจางเฉิงถึงอนาคตที่ตัวเองมองเห็น “หลังคุณออกมาจากร้านบุฟเฟต์หม้อไฟก็จะไลฟ์สดระหว่างเดินกลับบ้านไปด้วย พอข้ามถนนต