พวกที่มีความสามารถน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย กลับหลอกลวงคนไปจำนวนมาก ทำลายชื่อเสียงของวงการซินแส
ถ้าเธอบอกว่าสามารถทำนายดวงชะตาได้ คนส่วนใหญ่จะบอกว่าเธอบ้าไปแล้ว แต่จางเฉิงกลับแปลกมาก เขาถึงกับบอกหญิงสาวว่าเขาตื่นเต้นเพียงใด
“ผมกลัวเรื่องภูตผีมาตั้งแต่เด็ก ก็เลยศึกษาอภิปรัชญา*[3]ด้วยตัวเอง แล้วก็อ่านจำพวกคัมภีร์อี้จิง*[4] สัญลักษณ์เฉียนคุน*[5] ผมต้องการเรียนรู้ศิลปะการป้องตัว นอกจากนี้ผมก็ยังชอบอภิปรัชญามาก จึงขอเพิ่มข้อมูลการติดต่อท่านอาจารย์ไว้ แล้วผมก็ยังอ่านนิยาย และโพสต์ในกระดานสนทนามากมาย…”
จางเฉิงรู้สึกว่าเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน ความรู้สึกแบบนี้เหมือนกับว่าความฝันครั้งยังเด็กได้กลายเป็นจริงเลย ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งตื่นเต้น “ตอนที่คุณเตือนผม ผมก็รู้สึกแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ แบบเดียวกับเนื้อเรื่องในนิยายเลย แล้วผมก็จำได้ตอนกำลังข้ามถนน!”
เฝ่ยไป๋ลู่รู้แจ้งและเข้าใจทันใด …ที่แท้ก็เป็นผู้ที่ชื่นชอบอภิปรัชญานี่เอง
จางเฉิงถูมือของเขาไปมา รู้สึกเขินอายเล็กน้อย “อาจารย์ คุณมียันต์สงบสุขที่ผ่านการทำพิธีขายไหม? ผมสามารถซื้อในราคาสูงได้นะ!”
เหตุผลหลักคือวันนี้เขาได้เห็นความสามารถที่แท้จริงของอาจารย์ และกลัวว่าหากเขาพลาดโอกาสนี้ไป ต่อจากนี้จะเป็นเรื่องยากหากอยากรับของที่ผ่านการทำพิธีจากท่านอาจารย์
นอกจากนี้เขายังกลัวตาย ดังนั้นการมีเครื่องรางสงบสุขจะได้ช่วยป้องกันทางจิตใจได้บ้าง
เฝ่ยไป๋ลู่ส่าย
