งความคิดแล้วความคิดเล่า เขาอยากตบตัวเองแทบทนไม่ไหว และเอาสิ่งที่เพิ่งพูดไปกลับคืนมา
และตอนที่จางเฉิงระดมสมองคิดหาวิธีทำให้ท่านอาจารย์พอใจนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงเย็นชาของหญิงสาวดังขึ้น
“โอเค สแกนสิ”
จางเฉิงเงยหน้าขึ้นมอง ตรงหน้าเขาคือหน้าของรหัสชำระเงินสีส้ม สีไม่ฉูดฉาดและเรียบง่าย
หนึ่งนาทีต่อมา…
[ได้รับเงินสามพันหยวนผ่านวีแชต*[2]]
เป็นครั้งแรกที่เฝ่ยไป๋ลู่รู้สึกว่าเสียงนี้ช่างเป็นเสียงที่ไพเราะมาก
เธอเก็บโทรศัพท์อย่างพึงพอใจ
ตอนแรกเฝ่ยไป๋ลู่ไม่มีความคิดที่จะรับเงิน แต่ชายคนนี้เป็นฝ่ายไล่ตามมาแล้วยังเป็นฝ่ายเสนอจะให้เงินก่อน แบบนี้แล้วเธอจะปฏิเสธได้ยังไง?
ไหน ๆ ก็มาแล้ว อาจารย์เฝ่ยผู้ขาดแคลนเงินก็ไม่เกรงใจละนะ
จางเฉิงสังเกตดูเฝ่ยไป๋ลู่อย่างระมัดระวัง
สาวน้อยคนนี้อายุยังน้อยมาก แล้วก็ไม่ได้สวมเสื้อคลุมยาว ถึงแม้ท่านอาจารย์คนนี้จะแตกต่างจากสิ่งที่เขาคิดในทุก ๆ ด้าน แต่จางเฉิงก็ไม่กล้ามองข้ามอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
เขาขอช่องทางการติดต่ออย่างหน้าด้าน ๆ “อาจารย์ ผมขอวีแชตคุณได้หรือเปล่า? วันหลังหากมีเรื่อง จะได้ขอให้คุณช่วยได้”
เฝ่ยไป๋ลู่ได้เงินแล้วก็อารมณ์ดี เธอจึงให้ข้อมูลติดต่อกับเขา แล้วถามด้วยความแปลกใจว่า “คุณไม่คิดสงสัยเหรอว่าฉันอาจจะกำลังหลอกคุณอยู่?”
ต้องรู้ก่อนว่าในโลกนี้ความเชื่อไสยศาสตร์กำลังตกต่ำ ส่วนใหญ่แล้วถูกจัดว่าเป็นความเชื่องมงายล้าสมัย กอปรกับที่นี่มีทั้งคนดีและเลวปะปนกัน
