บทที่ 610 ข้าคิดว่าข้าท้องแล้ว
ถ้าเย่อวี๋หรานรู้ว่าหลิวซื่อคิดอะไรอยู่คงถึงกับกุมขมับเลยทีเดียว
น่าเสียดายที่นางไม่ใช่พยาธิในท้องของหลิวซื่อ จึงไม่รู้ว่านางคิดอะไรอยู่ เพียงเห็นว่าสีหน้าของสะใภ้รองไม่ค่อยดีเท่าไหร่
นางหันมาพูดกับจูเอ้อร์ว่า “เจ้ารอง พาเมียเจ้าไปหาหมอหน่อย ระวังด้วย ข้างนอกหิมะเพิ่งตก พื้นค่อนข้างลื่น ค่อย ๆ เดิน”
“ขอรับ” จูเอ้อร์ได้ยินหลิวซื่อพูดว่าอาจมีข่าวดีก็รู้สึกดีใจมาก
แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้ชาย มารดาของเขายังพูดแบบนั้นแล้วย่อมต้องปฏิบัติตาม
หลิวซื่อไม่ค่อยเต็มใจ แต่ก็ไม่อาจทำอย่างไรกับจูเอ้อร์ ได้แต่ตามเขาออกไปหาหมอแต่โดยดี
พอออกมาถึงข้างนอก นางยังกระซิบว่า “หาหมอ หาหมอ หาหมอทีก็ต้องใช้เงิน ท่านแม่ก็จริง ๆ เลย ข้าบอกแล้วว่าข้าอาจมีข่าวดีก็ได้ ทำไมท่านแม่ถึงไม่เชื่อข้า?”
นางพล่ามไม่หยุด ตอนแรกจูเอ้อร์ก็ไม่ได้สนใจนาง แต่นางยิ่งพูดก็ยิ่งล้ำเส้น ทำให้อารมณ์ดี ๆ ในตอนแรกหายวับไปจนหมด
“เจ้าพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร? แม่ข้าให้เจ้าไปหาหมอ หมอจะวินิจฉัยผิดงั้นรึ? เจ้าเป็นหมอหรือไร รู้ด้วยว่าตัวเองท้องหรือไม่ท้อง?” เขาชักสีหน้า
“ข้า…ข้าไม่ใช่หมอก็จริง แต่ข้าเป็นแม่ของลูกนะ ท้องหรือไม่ท้อง ลูกอยู่ในท้องข้าหรือไม่อยู่ ข้าจะไม่รู้เชียวหรือ?” หลิวซื่อเถียงอย่างไม่ยอมแพ้
จูเอ้อร์ได้ยินนางพูดอย่างนั้นก็เริ่มโมโห “ใช่ ๆๆ เจ้ารู้ เจ้ารู้ทุกอย่าง งั้นเจ้าก็บอกมาสิว่าเจ้าท้
