บทที่ 609 แม่สามีจอมลำเอียง
จูซานมีท่าทางครุ่นคิด “มิน่าล่ะ ตอนที่อาจารย์เสินทำพู่กันจึงระวังเรื่องน้ำหนักยิ่งนัก ตั้งแต่เบาไปถึงหนัก แบ่งตามน้ำหนักหลายระดับ ตอนนั้นข้ายังสงสัยว่าพู่กันด้ามเดียวก็พอแล้ว ทำไมต้องทำตั้งมากมาย น้ำหนักยังไม่เท่ากันอีกต่างหาก แบบนี้มิเท่ากับสิ้นเปลืองหรอกหรือ ที่แท้ก็มีเหตุผลอยู่เบื้องหลังนี่เอง”
“พู่กันด้ามที่น้ำหนักเบาใช้สำหรับปรับตัวให้เกิดความคุ้นเคย ส่วนด้ามที่น้ำหนักมากจึงจะนำมาใช้ฝึกคัดอักษร” เย่อวี๋หรานพยักหน้า “อาจารย์เสินช่างทุ่มเทเพื่อจูชีจริง ๆ แม้แต่เลือกพู่กันยังใส่ใจถึงเพียงนี้”
แล้วบอกให้จูชี ต้าเป่า และเอ้อร์เป่าปฏิบัติต่ออาจารย์เสินด้วยความเคารพมากกว่าเดิม
หัวใจคนประกอบขึ้นจากเลือดเนื้อ ผู้อื่นจริงใจต่อพวกเขา พวกเขาก็ย่อมตอบแทนด้วยความจริงใจ ไม่อย่างนั้น เมื่อเวลาผ่านไป ผู้อื่นก็คงหมดใจ ไม่ปฏิบัติต่อพวกเขาดุจเดิมอีก
เมื่อหิมะแรกโปรยปรายลงมา เทศกาลปีใหม่ก็ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
จูซื่อเสิ่นมาหาเย่อวี๋หรานถึงสองครั้งสองคราด้วยความยินดีปรีดา ที่แท้จูซื่อหู่ลูกชายนางนั้นในที่สุดก็ได้หมั้นหมายเสียที
“ยินดีกับเจ้าด้วย ในที่สุดก็สมปรารถนาแล้ว ต่อไปก็วางใจได้เสียที” เย่อวี๋หรานส่งสิ่งของให้พร้อมรอยยิ้ม “ก่อนหน้านี้ข้าก็บอกแล้ว เรื่องบุพเพวาสนาจะรีบร้อนไม่ได้ เมื่อถึงเวลาย่อมจะมาเอง เจ้าร้อนใจไปก็ไร้ประโยชน์ เจ้าดูสิ เพิ่งผ่านมาได้ไม่เท่าไหร่ก็ได้หม
