บทที่ 608 เขียนกลอนคู่
แต่ทุกคนก็ไม่กล้ามั่นใจ เพราะสถานการณ์ของต้าเป่าและเอ้อร์เป่าต่างจากซานเป่าและซื่อเป่า
ช่วงแรกต้าเป่าและเอ้อร์เป่าเรียนกับเย่อวี๋หราน มีท่านย่าที่โหดขนาดนี้อยู่ด้วย พวกเขาสองคนก็ประหนึ่งมุสิกเผชิญแมว กล้าดื้อก็แปลกแล้ว
พอได้ตามจูชีเข้าไปร่ำเรียนในตำบลก็กลายเป็นนกน้อยที่หลุดจากกรง อิสระยิ่งนัก
ตอนที่ยังเล็ก ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเคยลำบากมาก่อน ตระหนักได้ว่าโอกาสที่ได้รับมานั้นล้ำค่า ประกอบกับบรรยากาศภายในสำนักศึกษาสกุลเสิน พวกเขาจึงไม่กล้าที่จะไม่พากเพียร
แต่ซานเป่ากับซื่อเป่าไม่เหมือนกัน พวกเขาไม่เคยมีประสบการณ์ถูกเย่อวี๋หรานใช้ไม้กวาดไล่ตีไปทั่วเรือน…
ในเมื่อจูชีกลับมาแล้ว เย่อวี๋หรานจึงเริ่มดำเนินการเรื่องการเขียนกลอนคู่
นางให้คนยกโต๊ะและเก้าอี้ไปวางไว้หน้าประตูเรือนเช่นเดียวกับปีที่ผ่านมา พอเพื่อนบ้านมาเห็นก็กระจายข่าวออกไปทันที
ชาวบ้านในหมู่บ้านสกุลจูจึงนำสิ่งของจำพวกไข่ไก่มุ่งหน้ามาทางนี้
ในยุคนี้ พู่กัน หมึก และกระดาษถือเป็นสิ่งล้ำค่า พวกเขาย่อมไม่กล้ามาขอให้คนอื่นเขียนกลอนคู่ให้มือเปล่า
“จูต้าเหนียง ปีนี้ยังเขียนอยู่ไหม?”
“จูต้าเหนียง ข้าขอให้เจ้าเจ็ดบ้านท่านช่วยเขียนกลอนคู่ให้จะได้ไหม?”
“จูต้าเหนียง ข้าอยากให้ต้าเป่าบ้านท่านช่วยเขียนกลอนให้หน่อย”
……
ความคิดของแต่ละคนไม่เหมือนกัน สิ่งที่เรียกร้องก็ต่างกันออกไป
อยากได้ลายมือของเย่อวี๋หรานก็เพราะอยากแบ่งปั
