นไอมงคลจากสกุลจู คิดว่าครอบครัวสกุลจูมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นได้ก็เพราะนาง
ถ้าพวกเขาขอปันไอมงคลจากเย่อวี๋หราน ก็จะได้มีชีวิตดี ๆ เหมือนกันใช่ไหมนะ?
ทั้งยังมีคนที่คิดไกลกว่านั้น อยากตีสนิทว่าที่ซิ่วไฉ
ขณะที่บางคนอยากขอปันไอมงคลจากต้าเป่าและเอ้อร์เป่า ด้วยความหวังว่าในอนาคตลูกหลานในบ้านตนเองจะได้น่ารักฉลาดเฉลียวเหมือนพวกเขา
ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใด ขอเพียงไม่มากจนเกินไป คนสกุลจูก็ล้วนตอบรับ
คนในหมู่บ้านไม่ได้มีข้อเรียกร้องสูงนัก พวกเขาไม่รู้หนังสือ ขอแค่เป็นข้อความที่มีความหมายมงคลก็พอแล้ว จะเขียนอะไรก็ได้ทั้งนั้น
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าสบตากัน แววตาทอประกายยินดี
เพราะก่อนที่พวกเขาจะกลับมาก็ได้ยินอาสามพูดแล้วว่า ปีนี้อาจให้พวกเขามาช่วยเขียนกลอนคู่ให้คนในหมู่บ้าน
ดังนั้นเพื่อไม่ให้ขายหน้า ตอนอยู่ที่สำนักศึกษา พวกเขาจึงตั้งใจฝึกคัดอักษรมาอย่างดี ทั้งยังคัดลอกกลอนมาหลายแผ่นเตรียมเอาไว้ล่วงหน้า
พอคิดไม่ออกก็จะหยิบกระดาษคัดลอกกลอนแผ่นเล็กขึ้นมา ถามฝ่ายตรงข้ามว่าต้องการความหมายประมาณไหน แล้วปรับเปลี่ยนเล็กน้อยให้สอดคล้องกันก็เป็นอันใช้ได้
“อันนี้ดี ๆ โชคลาภบริบูรณ์ ข้าเอาอันนี้ ต้าเป่า เจ้าเขียนให้ข้าด้วยคน…”
“หา เขาเพิ่งเอาแบบนี้ไปนะขอรับ” ต้าเป่ากำลังพลิกหาท่อนต่อไป คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะอยากได้ท่อนเดียวกันกับคนก่อนหน้านี้
“ไม่เป็นไร เขาเอาไปติดที่บ้านเขา ข้าจะเอาไปติดที่บ้านข้า ข้าชอบท่อนนี้ เจ้
