าช่วยเขียนให้ข้าหน่อยนะ”
ต้าเป่าหัวไว เมื่ออีกฝ่ายยืนยันว่าอยากได้ท่อนนี้ก็ไม่ปฏิเสธ “ได้ขอรับ ในเมื่อท่านอาชอบ ข้าก็จะเขียนอันนี้”
เขาค้นพบอย่างรวดเร็วได้ว่า ความจริงแล้วท่านอาท่านน้าทั้งหลายไม่ได้อยากได้ข้อความที่แปลกใหม่อะไรเลย หากไม่ใช่ ‘โชคลาภบริบูรณ์’ ก็เป็น ‘อยู่เย็นเป็นสุข’ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ความหมายก็วนอยู่แค่นี้
ดังนั้น เขาจึงไปคุยกับเย่อวี๋หราน “ท่านย่า พวกเราแบ่งงานกันดีไหมขอรับ แต่ละคนเขียนกลอนคนละชนิด แบบนี้ถ้าทุกคนอยากได้กลอนแบบไหนก็ไปต่อแถวทางนั้น ไม่ต้องมารวมกันอยู่แถวเดียวเหมือนตอนนี้ ตอนที่พวกเราเขียนก็ประหยัดแรง ไม่ต้องคิดแล้วคิดอีก”
ลายมือของเด็กน้อยจะสวยได้สักเท่าไหร่กัน เย่อวี๋หรานไม่ได้หวังให้พวกเขาโดดเด่นอะไรมากมาย แค่อยากให้พวกเขามีโอกาสได้ฝึกฝนเท่านั้น
คิดไม่ถึงว่าต้าเป่าจะบังเกิดความคิดรวดเร็วเช่นนี้ นางตอบว่า “ได้สิ ถ้าอย่างนั้นให้เจ้าจัดการก็แล้วกัน ข้ากับอาเจ็ดของเจ้าจะทำตามที่เจ้าบอก”
นางไม่ได้รับหน้าที่นี้มาจัดการเอง แต่มอบหมายให้ต้าเป่า เปิดโอกาสให้เขาได้แสดงศักยภาพออกมา
อะแฮ่ม!
เย่อวี๋หรานสาบานว่านางไม่ได้อยากแอบอู้ แค่อยากฝึกฝนพวกเด็ก ๆ เท่านั้นจริง ๆ
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าปรึกษากันเล็กน้อยก็แบ่งงานที่ไม่ซ้ำกันให้คนทั้งสี่ พวกเขายังให้ซานเป่ากับซื่อเป่ามาช่วยอีกด้วย
งานของผู้ช่วยตัวน้อยง่ายยิ่งนัก ก็คือยืนคั่นกลางระหว่างต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า และระห
