บทที่ 607 พวกพี่สามกลับมาแล้ว
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าทำหน้าทะเล้นใส่จูซาน
ไม่บ่อยนักที่เด็กทั้งสองจะสดใสร่าเริงเช่นนี้ จูซานมีแต่จะเบิกบานใจ
อย่าว่าแต่เด็กน้อยอย่างต้าเป่าและเอ้อร์เป่า ผู้ใหญ่อย่างเขาก็ตั้งตารอวันปีใหม่เช่นกัน จะได้กลับบ้านไปอยู่กันพร้อมหน้ากับคนในครอบครัว
จัดของเสร็จเรียบร้อย จูซานก็พาจูชี ต้าเป่า และเอ้อร์เป่าไปอำลาอาจารย์เสิน
อาจารย์เสินเรียกจูชี ต้าเป่า และเอ้อร์เป่าเข้าไปหาเพื่อกำชับอะไรอีกเล็กน้อย
โดยเฉพาะจูชีนั้น อาจารย์เสินได้กล่าวว่า “ซุ่นเต๋อ เจ้าตั้งใจเรียนมาตลอด อาจารย์จึงค่อนข้างวางใจ สิ่งที่ควรสอน อาจารย์ก็สอนไปจนหมดแล้ว ตอนนี้เพียงอยากย้ำเตือนเจ้าอีกครั้ง สถานการณ์ของเจ้าแตกต่างจากคนอื่น ไม่ต้องเปรียบเทียบกับพวกเขา ขอเพียงเจ้ามีจิตใจหนักแน่น ทำตัวเหมือนปกติก็พอแล้ว”
“ถ้าสอบผ่านได้ก็ดี สอบไม่ผ่านก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอันใด อย่างมากก็แค่เตรียมสอบใหม่อีกครั้ง เจ้าเพิ่งเข้าสำนักมาได้ไม่นาน คนอื่น ๆ สิบกว่าปีก็ยังสอบไม่ผ่าน เจ้าเพิ่งเรียนมาได้เท่าไหร่เอง? ไม่น่าอายหรอก”
“เจ้าไปลองสนามครานี้ก็เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ เข้าใจใช่ไหม?”
……
จูชีตอบรับอย่างสัตย์ซื่อ “ขอรับ”
หลังจากนั้น อาจารย์เสินก็กล่าวถึงวันสอบเสี้ยนซื่อ เขาหวังว่าจูชีจะมาที่สำนักศึกษาก่อนการสอบเสี้ยนซื่อ เขาอยากจะสอนอะไรแก่ลูกศิษย์ที่จะเข้าสอบอีกเป็นครั้งสุดท้าย
เมื่อกลับจากพบอาจารย์เสิน พวกเขายัง
