ไปพบเสินต้าเหนียง รวมถึงสหายร่วมสำนักที่ค่อนข้างสนิทกันอีกหลายคน
อย่าเห็นว่าจูชีแลดูโง่งมทึ่มทื่อ แต่ในสำนักศึกษาสกุลเสินแห่งนี้กลับได้รับความนิยมทีเดียว
แต่ก็เข้าใจได้ไม่ยาก สถานการณ์ของเขาต่างจากคนอื่น ไม่อาจเปรียบเทียบได้ คนอื่นจึงไม่ค่อยมีความรู้สึกว่าต้องแข่งขันกับเขา
มิหนำซ้ำ เขายังเป็นคนซื่อ ๆ มีอะไรก็พูดออกมาตามตรง ไม่เคยเสแสร้งแกล้งทำ
ทุกคนมีตรงไหนไม่เข้าใจก็มาถามเขา เขาก็จะตอบออกมาตามที่รู้โดยไม่ปิดบังอำพรางแม้แต่น้อย
ด้วยเหตุนี้ จึงไม่แปลกที่ทุกคนจะชมชอบเขา
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าที่หัวไวและฉลาดเป็นกรดยังเป็นฝ่ายสนับสนุนชั้นยอด สหายร่วมสำนักของจูชีที่เป็นพ่อคนแล้วไม่มีใครไม่เอ็นดูเด็กน้อยทั้งสอง
นอกจากนี้ เมื่อญาติผู้ใหญ่ของสหายร่วมสำนักของจูชีมาเห็นต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าก็ล้วนแต่เอ็นดูกันทุกคน
“เด็กสองคนนี้เป็นลูกเต้าเหล่าใครรึ ทำไมถึงฉลาดอย่างนี้?”
“เป็นเด็กบ้านสหายร่วมสำนักของข้าเอง ปีหน้าหรือปีถัดไปก็จะมาร่ำเรียนด้วยกันที่นี่ ตอนนี้กำลังเรียนพื้นฐานกับสหายข้าอยู่ขอรับ”
“ถ้าอย่างนั้น ให้ลูกของพี่ชายเจ้ามา…”
พูดยังไม่ทันจบ คนผู้นั้นก็โบกไม้โบกมือ “ท่านพ่อ เทียบกันไม่ได้หรอกขอรับ ข้าไม่ได้ดูถูกหลานชายของตัวเองหรอกนะ แต่ท่านดูพวกเขาแล้วดูลูกของพี่ใหญ่สิ…ข้ากลัวว่าพามาแล้วจะเล่นซน ทำให้อาจารย์โมโหเอา”
เห็นเด็กตัวน้อย ๆ ก้มหน้าก้มตาคัดลายมืออยู่บนโต๊ะทั้งที่ไม่มีผู้ใหญ่คอยจับตา
