มอง บิดาของเขาก็หดหู่เสียแล้ว เฮ้อ…เทียบกันไม่ได้จริง ๆ เสียด้วย!
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จูซานก็พาจูชี ต้าเป่า และเอ้อร์เป่าขึ้นเกวียนเทียมวัวกลับหมู่บ้านสกุลจู
คนสกุลจูกำลังยุ่ง ๆ กันอยู่ ทันใดนั้นก็เห็นพวกเขากลับมา ทุกคนต่างล้อมเข้ามาหา
“ไอ้หยา กลับมาแล้วรึ?”
“ท่านพ่อ ท่านแม่ รีบออกมาเร็วขอรับ พวกพี่สามกลับมาแล้ว…”
จูเหล่าโถวได้ยินเสียงก็เดินออกมาจากในห้องโถง เห็นจูชี ต้าเป่า และเอ้อร์เป่าที่สวมชุดคลุมยาวก็พลันขอบตาแดงเรื่อ
“กลับมาก็ดี กลับมาก็ดีแล้ว!” เขารุดเข้ามาหา อยากจะพูดอะไรสักอย่าง สุดท้ายก็ตื้นตันใจจนพูดออกมาได้เพียงประโยคเดียว พูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ อยู่เช่นนั้น
หลิ่วซื่อก็ได้ยินเสียงแล้วเช่นกัน นางมองต้าเป่าและเอ้อร์เป่าที่แลดูสงบเสงี่ยมเรียบร้อย แผ่กลิ่นอายบัณฑิตทั่วร่าง นางก็ทั้งรู้สึกภาคภูมิใจและปวดใจ
“ท่านแม่…” ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเห็นนางแล้วก็วิ่งเข้ามากอดขาของนางไว้ “ท่านแม่ ข้าคิดถึงท่านยิ่งนัก!”
“ข้าก็คิดถึงท่านเหมือนกัน ท่านแม่!”
“ท่านแม่ ท่านดูสิ ข้าสูงขึ้นอีกแล้ว!”
“ข้าก็สูงขึ้นเหมือนกัน!”
……
อยู่ข้างนอกเป็นผู้ใหญ่ตัวเล็ก พอกลับบ้านมากลับกลายเป็นเด็กน้อยขี้อ้อนเรียกร้องความสนใจจากหลิ่วซื่อ
หลิ่วซื่อลูบไล้ศีรษะของพวกเขา สุดจะระงับความพลุ่งพล่านใจ “ใช่แล้ว สูงขึ้นอีกแล้ว ตัวโตเชียว แม่เกือบจำไม่ได้…”
จูต้ายืนอยู่ข้าง ๆ รู้สึกมือไม้เก้งก้าง
ความรักของคนเป็นพ่อในยุคสมัย
