พ
“เจ้าค่ะ!”
หลี่ว์ซานยาขานรับแล้วไปเรียกหลี่ว์เอ้อร์ยามาช่วย
ระหว่างนั้น หลี่ซื่อก็สั่งสอนซานเป่ากับซื่อเป่าไปอีกยก บอกให้พวกเขาทำตัวว่าง่าย ไม่อย่างนั้นนางจะบอกให้พี่ใหญ่กับพี่รองของพวกเขากลับบ้านมาช้า ๆ
“ไม่เอา ไม่เอา ท่านแม่ ข้าคิดถึงพี่ใหญ่กับพี่รองแล้ว!”
“ข้าก็เหมือนกัน ท่านแม่ ท่านให้พี่ใหญ่กับพี่รองกลับมาไว ๆ เถอะขอรับ!”
……
เด็กน้อยสองคนกอดขาออดอ้อนหลี่ซื่อ
หลินซื่อเห็นแล้วก็นึกอิจฉา แต่นางก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เพราะนางยังต้องเลี้ยงน้องสาวสองคนกับหลานสาวอีกสามคน เรื่องมีลูกยังคงมีช้าหน่อยจะดีกว่า
ครั้นคนขายเนื้อแซ่หลี่ไปจากเรือนสกุลจูก็ถูกจูหย่งหนิงดักเอาไว้ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน
“อ๋า ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?” คนขายเนื้อแซ่หลี่ตกใจ นึกว่าแผนการของตนเองถูกคนอื่นมองออกเสียแล้ว
บนใบหน้าจูหย่งหนิงมีรอยฟกช้ำเล็กน้อย เขายัดซองแดงให้คนขายเนื้อแซ่หลี่ด้วยสีหน้าประจบเอาใจ “สร้างปัญหาให้เจ้าแล้ว ต้องขอโทษจริง ๆ ข้าสั่งสอนเมียข้าเรียบร้อยแล้ว”
“เจ้าเอามาให้ข้าทำไม? ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก นางก็คือนาง เจ้าก็คือเจ้า ข้าเอาเรื่องของนางมาคิดบัญชีกับเจ้าไม่ได้หรอกนะ…” คนขายเนื้อแซ่หลี่ผลักคืนไป
“เอาน่า เจ้ารับเอาไว้เถอะ นอกจากเป็นการขออภัยเจ้าแล้ว ข้ายังอยากจะรบกวนเจ้าสักเรื่อง” จูหย่งหนิงกล่าวอย่างยืนกราน “ใกล้จะถึงเทศกาลปีใหม่แล้ว ถึงอย่างไรก็ต้องเชือดหมู ถ้าเจ้าไม่ช่วยข้า ข้
