ป “คราวหน้าถ้าเจ้ามามือเปล่าและกลับไปมือเปล่า ข้าจะไม่ว่าอะไรสักคำ แต่คราวนี้ไม่ได้ เพื่อความเป็นสิริมงคล เจ้ารับไว้เถอะ! ถ้ายังเกรงใจข้าอีก ข้าจะไม่สนใจเจ้าแล้วนะ”
คนขายเนื้อแซ่หลี่เห็นว่าคงปฏิเสธไม่ได้แล้วจึงได้แต่รับเอาไว้ ยังคิดในใจว่า ‘เห็นที ของขวัญปีใหม่คราวนี้ต้องเตรียมมาให้ดีกว่าเดิมสักหน่อยแล้ว!’
เชือดหมูไปสามตัว ยามนี้ท้ายเรือนของสกุลจูเฉอะแฉะไปทั่ว
ช่วยไม่ได้ น้ำร้อนราดลงไปอ่างแล้วอ่างเล่า ต่อให้พื้นดินจะแข็งสักแค่ไหนก็ต้องกลายเป็นโคลนไปอยู่ดี
ซานเป่ากับซื่อเป่าอาศัยจังหวะที่พวกผู้ใหญ่ไม่ทันสังเกตแอบวิ่งไปท้ายเรือน หลินซื่อเห็นเข้าจึงหิ้วพวกเขาสองคนกลับมา
“พี่สะใภ้สี่ หาคนมาเฝ้าซานเป่ากับซื่อเป่าเอาไว้เถอะเจ้าค่ะ พวกเขาวิ่งไปท้ายเรือนอีกแล้ว ตอนนี้ท้ายเรือนสกปรกจะตาย พวกเขาจะไปที่นั่นทำไม? ตั้งใจก่อความวุ่นวายชัด ๆ เลยนี่นา?”
“ไอ้หยา ทำไมไปอีกแล้ว?” หลี่ซื่อได้ยินเสียงก็วิ่งออกมาจากห้องครัว มือยังเลอะคราบมันมอมแมม “ข้าหันไปหน่อยเดียวเองนะ”
หลี่ว์ซานยาที่เติมฟืนเสร็จแล้วรีบตามออกมา “ป้าสะใภ้รอง ป้าสะใภ้สี่ ให้ข้าดูแลเถอะเจ้าค่ะ ตอนนี้ข้าว่างแล้ว”
ซานเป่ากับซื่อเป่าทำหน้าทะเล้นใส่หลี่ว์ซานยาอย่างซุกซน
“เจ้าเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง จะรับมือเด็กซนสองคนนั้นไหวได้อย่างไร เจ้าเรียกพี่รองของเจ้ามาด้วย พวกเจ้าสองคนช่วยกันดู” หลี่ซื่อแบ่งงานให้นางกับหลี่ว์เอ้อร์ยาเสร็จสรร
