์บางอย่าง
“เอาละทุกคน เน็ตไม่กระตุกแล้วใช่ไหม?” จางเฉิงคลิกหน้าจอ เขาถอนใจโล่งอกเมื่อเห็นว่าห้องถ่ายทอดสดไม่กระตุกแล้ว
[ไฟเขียวแล้ว ไฟเขียวแล้ว ยังเหลืออีกเจ็ดวิ รีบไปเร็ว!]
[ควรพูดไหมนะ เวลาของไฟเขียวมันสั้นมากเลย]
“ทางนี้คนเดินน้อย รถเยอะ ฉันคุ้นเคยกับไฟเขียวสั้น ๆ มานานแล้ว ทุกคนข้ามถนนจะต้องดูเวลาสัญญาณไฟอย่างระมัดระวังนะ” จางเฉิงจู้จี้จุกจิกเหมือนเคย แต่พอเขาพูดจบ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาทันที
‘ตอนกลับบ้าน อย่าเดินไปทางทิศตะวันออก’ รู้สึกเหมือนเสียงกระซิบแผ่วเบาของหญิงสาวจะดังขึ้นอีกครั้ง
นี่คือทางแยกบนถนน และที่เขากำลังรออยู่คือสัญญาณไฟจราจรทางทิศตะวันออก เพราะถนนเส้นนี้ใกล้บ้านเขามากที่สุด
[เป็นอะไรไปน่ะ? ไฟเขียวแล้วนะ ยังเหลือเวลาให้ไปได้อีกห้าวินาทีนะ]
จางเฉิงชักขากลับดัง ‘ฟึบ’ แล้วยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนให้กล้อง
พูดตามตรง เขาเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงได้เชื่อคำพูดของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ นั่นง่าย ๆ จนไม่กล้าไปทางทิศตะวันออก แต่ว่าเรื่องนี้เขาอยากเชื่อไว้ก่อน ดีกว่าคิดว่าจะไม่เป็นจริง แล้ว…
“อ้า! จู่ ๆ นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานนี้เพื่อนฉันขอให้ช่วยซื้อคอเป็ด ฉันจะไปซื้อก่อน…” จางเฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาเกาหัวแล้วหาข้ออ้าง ก่อนจะหันหลังเพื่อเดินกลับ ทันใดนั้นด้านหลังก็เกิดเสียง ‘โครม’ ดังลั่น แล้วกลิ่นฉุนของเขม่าควันกับน้ำมันเครื่องก็ลอยฟุ้งขึ้นมา
“คอเป็ด…” จา
