ตั้งแต่เย่อวี๋หรานย้อนยุคมาจนถึงตอนนี้ก็ไม่ได้เจอเป็นครั้งแรก แต่ก็ไม่มีใครทำได้ชวนเวทนาเท่าภรรยาของเฉียนซินเลยสักคน คนอื่นจะชนกำแพงยังรู้จักส่งเสียงโวยวาย ดึงดูดความสนใจของทุกคนแล้วพุ่งชนต่อหน้าต่อตาคนอื่น แต่นี่กลับประเสริฐนัก หลบอยู่ข้างหลังทุกคน พุ่งชนกำแพงโดยไม่ส่งเสียง
เคราะห์ดีที่มีคนเห็นเข้า ไม่อย่างนั้น…
คงต้องตายโดยไร้ประโยชน์แล้ว!
คิดว่าคนมากมายในหมู่บ้านเฉียนเฉวียนจะมีใครเห็นแก่ความตายของเจ้า แล้วก้าวออกมาเรียกร้องความยุติธรรมให้อย่างนั้นรึ?
ฝันหวานเกินไปแล้ว เย่อวี๋หรานไม่ต้องเดาก็ทราบว่าเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสเหล่านั้นคงจะคิดหาวิธีการมากลบเกลื่อนเรื่องนี้ ปล่อยให้ผ่านไปทั้งอย่างนี้
รอจนเหล่าเฉียนและเฉียนซินสองพ่อลูกออกมาจากคุก ทุกประการก็สายเกินไป
ส่วนลูกชายลูกสาวของเจ้า หึหึ เด็กน้อยแบบนั้น นอกจากร้องไห้ที่สูญเสียมารดาไปยังจะทำอะไรได้อีก? ไม่แน่ว่าแค่มีคนมากล่อมไม่กี่คำก็คงไม่รู้แล้วว่ามารดาของพวกตนตายอย่างไร
ภรรยาของเฉียนซินตั้งใจจะใช้ความตายของตนเองมาลงโทษใคร? ลงโทษตัวนางเองงั้นหรือ?
จูเอ้อร์เม่ยด่าทอไปยกใหญ่ เย่อวี๋หรานรู้ว่าอีกฝ่ายทำเกินไปแต่ก็คร้านจะห้ามปราม จึงปล่อยให้ด่าต่อไป ใครบางคนจะได้ไม่คิดว่าตนเองใช้การฆ่าตัวตายมาข่มขู่ทุกคนได้สำเร็จ
ครั้นเห็นว่าพอสมควรแล้ว นางจึงเอ่ยขึ้นอย่างแช่มช้า “หลานสะใภ้ แม่สามีของเจ้าอาจพูดจาไม่น่าฟังไปบ้าง แต่นั่นก็เพราะว่าเป็นห
