บทที่ 599 ชนกำแพง
เย่อวี๋หรานกล่าวเสียงเนิบนิ่ง “แต่ก็ไม่มีการปลดภรรยาโดยไร้เหตุผลเช่นกัน พวกท่านคงไม่ได้คาดหวังให้น้องสามีของข้ากลับไปคืนดีกับคนทรยศตระบัดสัตย์พรรค์นี้และตามล้างตามเช็ดให้เขาอย่างหน้ามืดตามัวหรอกกระมัง? ผูกความแค้นต่อกันแล้วยังจะให้เป็นญาติกันต่อไป สลายความแค้นด้วยไมตรี? พวกท่านไม่กลัวบ้างหรือว่านั่นอาจกลายเป็นการสุมไฟแค้น ทำให้เกิดความเสียหายหนักกว่าเดิม?”
คนทั้งหลายนิ่งงัน “…”
ตอนแรกก็ไม่กลัวหรอก แต่พอท่านพูดเช่นนี้กลับเริ่มกลัวขึ้นมาแล้ว
เย่อวี๋หรานกล่าวต่อไปโดยไม่รอให้ใครตอบ “ข้าทราบความวิตกของพวกท่าน คงกลัวว่ามีกรณีตัวอย่างแล้ว วันหน้าจะมีคนเอาเป็นเยี่ยงอย่างสินะ พวกท่านคิดมากเกินไปแล้ว คนส่วนใหญ่ปลดภรรยาล้วนมีเหตุผล ไม่อย่างนั้นก็คงเป็นคนหน้าโง่ อยากให้บ้านเดิมของฝ่ายหญิงมาเรียกร้องแยกเรือนเอาน่ะสิ?”
ทุกคน: หมายความว่าในสายตาของท่าน เหล่าเฉียนเป็นคนหน้าโง่สินะ?
ขอเพียงเย่อวี๋หรานออกหน้า ไม่มีเรื่องใดที่นางจะจัดการไม่ได้จริง ๆ
เมื่อนางเป็นฝ่ายออกปาก เจ้าหน้าที่ก็ทราบแล้วว่าเรื่องนี้ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้อีก
เขาไม่ได้พูดอะไรตั้งแต่ต้น เพราะแค่อยากยื้อเวลาเอาไว้ จะได้ไม่ดูเหมือนตนเองตอบรับง่ายเกินไปจนดูไร้ศักดิ์ศรีก็เท่านั้นเอง
เรื่องราวหลังจากนั้นยิ่งไม่จำเป็นต้องกล่าวถึง
เมื่อเจ้าหน้าที่รับคำ ทุกอย่างก็ถูกกำหนดไว้แน่นอนแล้ว
ส่วนความเห็นของเหล่าเฉียนกับลูกชายน่ะห
