รือ?
เฮอะเฮอะ!
ทำให้หมู่บ้านเฉียนเฉวียนขายหน้าขนาดนี้ ไม่ขับไล่พวกเขาออกจากหมู่บ้านก็ดีเท่าไหร่แล้ว ยังจะคาดหวังอะไรอีก?
เฉียนเสี่ยวซินและภรรยาตกอยู่ในห้วงงงงันตั้งแต่ต้นจนจบ
หมายความว่า พวกข้าแยกเรือนกับท่านพ่อและพี่ชาย?
พวกข้าหลุดพ้นจากสองคนนั้นได้แล้ว?
หากบอกว่าตอนแรกพวกเขาเข้าใจว่าจูเอ้อร์เม่ยจะแยกเรือนกับพวกเขา (พวกเขาเหมารวมว่าตนเองอยู่กลุ่มเดียวกับเหล่าเฉียนและลูกชาย) เมื่อได้รู้ว่าแท้จริงแล้วพวกตนอยู่กลุ่มเดียวกับจูเอ้อร์เม่ย และจะแยกเรือนกับเหล่าเฉียนสองพ่อลูก ส่วนลึกในจิตใจของพวกเขาก็ปีติยินดีเป็นอย่างยิ่ง
แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่พวกเขาตระหนักดีว่าสองพ่อลูกนั้นเป็นภาระ ใครแบกรับเอาไว้ก็มีแต่จะโชคร้าย
พวกเขากลัวว่าจูเอ้อร์เม่ยจะแยกเรือนออกไปคนเดียว กลัวว่าเมื่อปราศจากจูเอ้อร์เม่ยคอยเป็นโล่ให้แล้ว คนที่ต้องแบกรับภาระเอาไว้ก็จะกลายเป็นพวกตน
แต่กลับคิดไม่ถึงว่า ที่แท้ ท่านแม่ก็จะพาพวกเขาไปด้วย?
“ได้ยินไหม ท่านแม่จะพาพวกเราไปด้วย…” เฉียนเสี่ยวซินเอ่ยเสียงเบา
ภรรยาของเขาพยักหน้าตาแดงก่ำ “อืม ข้าได้ยินแล้ว” น้ำเสียงนั้นแหบพร่า
หากไม่ใช่เพราะตรงนี้มีคนมุงอยู่มาก นางคงปล่อยโฮออกมาแล้ว
ฮือ ๆๆ…ดียิ่งนัก ในที่สุดข้าก็ไม่ต้องเผชิญหน้ากับพ่อลูกที่น่ากลัวสองคนนั้นอีกต่อไปแล้ว!
เพราะนั่นเป็นบิดาและพี่ชายของสามี คำพูดบางอย่างภรรยาของเฉียนเสี่ยวซินได้แต่เก็บเอาไว้ในใจ ไม่สะดวกจะพูดออกมา
ความ
