บทที่ 598 ข้ายืนยันว่าต้องแยกเรือน
ผู้อาวุโสเสี่ยวหลี่กลัวเฉียนเสี่ยวซินและภรรยาจะทำเรื่องโง่ ๆ จึงเกลี้ยกล่อมไปหลายคำ
เขาไม่พูดอะไรก็ยังดี ยิ่งพูดภรรยาของเฉียนเสี่ยวซินก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม “ผู้อาวุโสหลี่ ข้าอับจนปัญญานี่เจ้าคะ ครอบครัวนี้จะแยกเรือนไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ ฮือ ๆๆ…พ่อกับพี่ชายของสามีข้าเป็นคนอย่างไรท่านก็รู้ดีนี่เจ้าคะ ถ้าพวกเขากลับมาแล้วไม่มีท่านแม่ช่วยต้านทัพ ครอบครัวพวกข้าจะทำอย่างไรเล่า?”
ผู้อาวุโสเสี่ยวหลี่ไม่ได้พูดอะไร เรื่องนี้จัดการไม่ง่ายจริง ๆ
แม้เหล่าเฉียนและเฉียนซินจะทำความผิด แต่ก็ไม่ได้ทำให้ใครเสียชีวิต ทั้งยังไม่ใช่คนบงการเรื่องทั้งหมด ใต้เท้านายอำเภอจึงตัดสินให้จำคุกไม่กี่ปี หลังจากนั้นก็ออกมาได้แล้ว
ด้วยนิสัยของเฉียนเสี่ยวซินสองสามีภรรยาจะใช่คู่มือของสองคนนั้นเสียที่ไหน พอกลับมาแล้วคงไม่มีเรื่องดี ๆ แน่นอน
กล่าวจากใจจริง เขาไม่อยากให้สองคนนั้นกลับมาใจจะขาด น่าเสียดาย…
ยึกยักชักช้ามาตลอดทาง เมื่อพวกเขาไปถึง เจ้าหน้าที่ ผู้อาวุโสสกุลเฉียน ผู้อาวุโสเสี่ยวหลิวและภรรยาของเฉียนซินก็มารออยู่ก่อนแล้ว
ม้านั่งในเรือนสกุลเฉียนมีไม่พอ เพื่อนบ้านที่มาชมความครึกครื้นจึงยกม้านั่งจากเรือนตนเองมาให้เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสทั้งหลายนั่งอย่างมีน้ำใจ
“เอาล่ะ คนมาครบแล้ว ข้าจะเข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน…” เย่อวี๋หรานกล่าวอย่างกระชับตรงไปตรงมา “ข้ามาคราวนี้ พูดง่าย ๆ ก็คือมาเพื่
