บทที่ 597 หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์คิดจะทำอะไร ใครจะขวางได้
ภรรยาของเฉียนเสี่ยวซินอยากหารือกับสามีของตนเองก่อนที่เขาจะกลับเข้าเรือน
สาเหตุที่ไม่ถามจูเอ้อร์เม่ยแต่ถามเย่อวี๋หราน เพราะนางทราบว่าในที่นี้ใครใหญ่ที่สุด!
ไม่อย่างนั้น คนที่มาพูดเรื่องแยกเรือนก็คงไม่ใช่เย่อวี๋หรานแล้ว
“เจ้าจะรีบทำไม? พวกเด็ก ๆ เพิ่งออกไป…”
จูเอ้อร์เม่ยยังพูดไม่จบก็ถูกเย่อวี๋หรานพูดแทรกขึ้นมาว่า “อืม เจ้าไปเถอะ”
ภรรยาของเฉียนเสี่ยวซินยอมเสี่ยงกับการถูกแม่สามีตี รีบหมุนกายจากไปทันที
“พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านให้นางไปทำไมเจ้าคะ? มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะไม่รู้ว่านางออกไปทำไม…” จูเอ้อร์เม่ยร้อนใจจึงย้ำว่า “พวกเด็ก ๆ เพิ่งออกไป ถึงจะไปตามคนก็คงไม่ต้องไปเร็วถึงเพียงนั้น”
“เจ้าร้อนใจไปทำไม? ดื่มน้ำไปเถอะ” เย่อวี๋หรานเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย ไฉนเลยจะไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องราวใด
แต่นางอยากให้โอกาสภรรยาของเฉียนเสี่ยวซินสักครั้ง
เป็นแม่คนเหมือนกัน ย่อมไม่มีใครไม่รักลูกของตัวเอง แต่จูเอ้อร์เม่ยรักเพียงลูกชาย แต่ไม่รักลูกสะใภ้
ทว่าลูกสะใภ้กลับไม่เหมือนกัน นางเต็มใจต่อสู้เพื่อครอบครัวน้อย ๆ ของตนเอง
“แต่…” จูเอ้อร์เม่ยอยากพูดอะไร แต่เห็นสีหน้าของเย่อวี๋หรานแล้วก็ได้แต่ยกจอกน้ำขึ้นมาจิบอย่างไม่พอใจ
หลังจากดื่มน้ำแล้ว นางจึงกล่าวว่า “ข้าดื่มแล้ว ตอนนี้พูดได้แล้วกระมัง?”
จูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นหมดคำจะพูด: พี่สะใภ้ใหญ่พูดแบบนั้นเพราะอยากให้ท
