บทที่ 596 ข้าตัดสินใจไม่ได้
สุดท้ายจูเอ้อร์เม่ยก็ไม่ได้เข้าไปในเรือนของจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อ แต่ถูกเย่อวี๋หรานเกลี้ยกล่อมได้แล้ว ตอนจากไปจึงไปด้วยความเต็มอกเต็มใจ
ครั้นเห็นพี่สามีที่รับมือได้ยากพูดออกมาด้วยตัวเองว่าจะกลับไปหมู่บ้านเฉียนเฉวียนพร้อมพี่สะใภ้ใหญ่ จูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แม้พวกนางจะรังเกียจพี่สามีที่เคยไปอยู่ในคุกมาก่อน แต่ก็ไม่ได้คิดที่จะไม่สนใจเลยจริง ๆ เมื่อเห็นเย่อวี๋หรานจะไปส่งจูเอ้อร์เม่ยที่หมู่บ้านเฉียนเฉวียน ก็บอกกล่าวคนที่บ้านไม่กี่คำแล้วตามไปด้วยโดยไม่ลังเล
พวกนางทำเช่นนี้ย่อมไม่ได้ทำเพื่อจูเอ้อร์เม่ยเท่านั้น แต่เป็นการแสดงท่าทีต่อคนอื่น ๆ ว่าลูกผู้หญิงสกุลจูนี้ไม่ใช่ว่าจะมารังแกกันได้ง่าย ๆ นะ!
นี่ก็คือความแตกต่างระหว่างคนในและคนนอก
เมื่อไปถึงหมู่บ้านเฉียนเฉวียน เฉียนเสี่ยวซินและภรรยาของเฉียนซินไม่อยู่ทั้งคู่ มีเพียงภรรยาของเฉียนเสี่ยวซินอยู่ที่เรือน
นางกำลังนั่งเด็ดผักอยู่ในลานเรือน มีเด็ก ๆ ล้อมอยู่รอบกาย เด็กโตหน่อยช่วยทำงาน ขณะที่เด็กเล็กเล่นซนกันอยู่ บรรยากาศชื่นมื่นปรองดอง
เป็นเหมือนดังที่เย่อวี๋หรานพูดไว้ ครอบครัวนี้เมื่อไม่มีเหล่าเฉียนและเฉียนซินก็ไม่ได้ตกต่ำลงกว่าเดิม แต่กลับดีขึ้นเรื่อย ๆ
พอจูเอ้อร์เม่ยเข้าไปในเรือนก็อึ้งไป: นี่คือบ้านข้า?
เพราะนางไม่เคยเห็นหลาน ๆ ร่าเริงเช่นนี้มาก่อน แม้เสื้อผ้าจะมีรอยปะ แต่ก็สะอาดสะอ้าน
