บทที่ 595 แยกเรือนไปอยู่ตามลำพัง
“เฮอะเฮอะ! ยังจะมากตัญญูต่อข้าอีก ไม่สร้างปัญหาให้ข้าก็ดีมากแล้ว” เย่อวี๋หรานไม่มีสีหน้าดี ๆ ให้
สุดท้าย นางยังวกกลับมาที่เรื่องแผนการในอนาคตของจูเอ้อร์เม่ย
ถึงจะรักษาชื่อเสียงดีงามไว้ได้ แต่สามีกับลูกชายล้วนอยู่ในคุก ต่อไปนางยังจะทำอะไรได้?
จูเอ้อร์เม่ยได้ยินพี่สะใภ้ใหญ่พูดเรื่องเดิมขึ้นมาอีกครั้งก็มีสีหน้าลำบากใจ
“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้า…ข้าไม่รู้จริง ๆ เจ้าค่ะ”
“ตอนที่ข้าเพิ่งถูกเหล่าเฉียนปลดกลับมาก็รอให้เขาเอาหนังสือหย่าคืนไป แล้วกลับไปอยู่ด้วยกันที่เรือนสกุลเฉียน แต่ตอนนี้…”
……
เย่อวี๋หรานเอ่ยถาม “เจ้ามีลูกชายแค่เฉียนซินคนเดียวงั้นรึ? เฉียนเสี่ยวซินไม่ใช่ลูกชายเจ้า?”
“อย่าพูดถึงเลย เจ้าลูกคนเล็กของข้าทำอะไรก็ไม่ได้เรื่อง ไม่มีประโยชน์สักนิด…” เพียงกล่าวถึงเฉียนเสี่ยวซิน จูเอ้อร์เม่ยก็รู้สึกห่อเหี่ยวใจ
ตั้งแต่เล็กจนโต ลูกชายคนเล็กผู้นี้ของนางก็ไม่มีความสามารถอันใด แม้แต่ทำนาก็ยังทำได้ไม่ดี แล้วยังจะไปทำอะไรได้?
ชีวิตนี้ นางไม่เคยคาดหวังกับเฉียนเสี่ยวซินมาก่อน
ได้ยินจูเอ้อร์เม่ยพูดถึงลูกชายคนเล็กของตัวเองเช่นนั้น เย่อวี๋หรานก็จนใจยิ่งนัก นางกล่าวว่า “เจ้าเคยพยายามทำความเข้าใจลูกชายคนเล็กของตัวเองบ้างไหม? ในช่วงที่เจ้าไม่อยู่ เจ้าไม่อยากรู้บ้างหรือว่าเสี่ยวซินเป็นอย่างไรบ้าง?”
จูเอ้อร์เม่ยชะงักไป “ยังจะเป็นอย่างไรได้? ก็คงเหมือนเดิมนั่นแหละ ข้าไม่อยู่ พ่
