อแยกเรือน ข้าคิดไว้เช่นนี้…”
นางบอกกล่าวความคิดของตัวเองออกมา
คนทั้งหลายอึ้งตะลึง “…”
เดี๋ยวก่อน แยกเรือนทำกันแบบนี้ได้ด้วย?!
พวกเขาหันไปซุบซิบกันอย่างอดใจไม่ไหว
“ทำเช่นนี้จะไม่มีปัญหาจริงรึ?”
“ไม่น่ากระมัง จูเอ้อร์เม่ยถูกเหล่าเฉียนปลดไปแล้ว มีหนังสือหย่าอีกต่างหาก ไม่อยากอยู่กับเหล่าเฉียนก็เป็นเรื่องธรรมดา”
“แต่นางจะเอาลูกชายไปด้วยหนึ่งคนนะ”
“แล้วอย่างไร? นางไม่ได้จะไปจากเรือนสกุลเฉียน แค่อยากมีลูกชายไว้เลี้ยงดูตัวเองตอนแก่เฒ่าสักคนเท่านั้นเอง ลูกชายคนนี้ก็ยังเป็นคนสกุลเฉียนอยู่นี่นา?”
“พูดแบบนี้ก็ไม่มีปัญหา แต่จูเอ้อร์เม่ยเป็นผู้หญิงที่ถูกหย่า เรื่องนี้…”
ถ้าลือกันออกไป คนอื่นจะไม่หัวเราะเยาะหมู่บ้านเฉียนเฉวียนของพวกเขาหรือ? มีสตรีคนไหนถูกสามีปลดไปแล้วยังสามารถเอาลูกชายไปจากบ้านสามี และแยกเรือนออกไปใช้ชีวิตตามลำพังได้บ้าง?
ถ้ามีกรณีตัวอย่างแล้ว ต่อไป…
ตอนที่มาถึง เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสรู้อยู่แล้วว่าจะมีการแยกเรือน แต่พวกเขาหัวเด็ดตีนขาดก็คิดไม่ถึงว่า ‘การแยกเรือน’ ที่เย่อวี๋หรานกล่าวถึงก็คือแบบนี้
ความกังวลที่คนทั้งหลายพูดถึง พวกเขาย่อมจะคำนึงถึงเช่นกัน
ทว่าเย่อวี๋หรานยังคงยืนกรานกล่าวว่า “ถึงน้องสามีของข้าจะเป็นสตรีที่ถูกปลด แต่นางถูกปลดโดยไร้สาเหตุ เรื่องนี้ไม่มีเหตุผลเลยสักนิด ความผิดอยู่ที่เหล่าเฉียน ไม่ใช่น้องสามีของข้า นี่คือประการแรก”
“ประการที่สอง น้องสามีของข้าเป็นย่าคน
