แล้ว อายุมากแล้ว หลานก็โตขนาดนี้ จะให้นางแต่งใหม่ก็คงจะไม่ได้กระมัง? ต่อให้แต่งงานใหม่ นางก็ไม่อาจให้กำเนิดบุตรได้อีกแล้ว ถ้าแม้แต่ลูกชายในไส้ยังไม่เลี้ยงดูนาง แล้วนางยังจะไปคาดหวังให้ลูกชายคนอื่นมาเลี้ยงดูนางได้อย่างไร?”
“แบบนี้มันน่าขันชัด ๆ!”
……
วาจาเหล่านี้ทำให้เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสพูดไม่ออก ไม่อาจตอบโต้ได้เลย
เพราะพวกเขาทราบว่าเย่อวี๋หรานพูดถูก จูเอ้อร์เม่ยอายุมากแล้ว ย่อมไม่อาจแต่งงานอีกเป็นครั้งที่สอง ต้องให้ลูกชายแท้ ๆ เป็นผู้เลี้ยงดู
นางกับเหล่าเฉียนถึงจุดแตกหักกันแล้ว ต่อให้ต้องกลับมาอยู่ด้วยกัน สิ่งที่เรียกร้องก็มีเพียงขอให้ลูกชายแท้ ๆ มาเลี้ยงดูยามแก่เฒ่า
ในเมื่อมีวิธีอื่นที่สามารถแก้ไขปัญหาเรื่องการเลี้ยงดูยามชราได้ แล้วไยต้องฝืนกลับมาอยู่ด้วยกัน ทำให้คนทั้งคู่ไม่เป็นสุขด้วย?
“เอาเป็นว่าข้าต้องการทำเช่นนี้ ถ้าพวกท่านไม่เห็นด้วยก็ไม่เป็นไร ข้าคงได้แต่พาน้องสามีกลับหมู่บ้านสกุลจู” เย่อวี๋หรานสะบัดแขนเสื้อ
จูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นลอบร้อนใจ: ไม่ได้นะ ถ้าพี่สามีกลับไปก็ยุ่งยากแล้ว พี่สะใภ้ใหญ่! เรื่องแบบนี้จะพูดออกมาพล่อย ๆ ไม่ได้นะเจ้าคะ!
จูเอ้อร์เม่ย “…”
บอกว่าจะแยกเรือนไม่ใช่หรือ ทำไมจะถอยทัพกลับแล้วเล่า?
เจ้าหน้าที่และบรรดาผู้อาวุโสคิดว่าเรื่องนี้คงไม่ง่ายดายเช่นนั้น หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์เหมือนคนที่จะยอมเสียเปรียบคนอื่นง่าย ๆ เสียที่ไหนกัน
ไม่ผิดไปจากที่คิด เย่อวี๋หรานกล่
