ด้วยที่จะแยกเรือน!”
“ได้ยินไหม ข้าไม่เห็นด้วยที่จะแยกเรือน!”
……
นางกรีดร้องโวยวาย แต่กลับไม่มีใครสนใจนางสักคน
ไม่รู้ว่านางถูกผลักออกไปนอกกลุ่มคนตั้งแต่เมื่อไหร่
ตุบ!
นางล้มลงบนพื้น
เบื้องหน้านางมีเพียงเงาหลังของผู้คนที่มาดูเรื่องของคนอื่น
ภรรยาของเฉียนซินนอนอยู่บนพื้น เนิ่นนานก็ยังไม่ลุกขึ้นมา น้ำตาร่วงกราวดุจสายฝน
“ไม่!”
“แยกเรือนไม่ได้นะ!”
“ข้าบอกว่าแยกเรือนไม่ได้ ได้ยินไหม?”
“ฮือ ๆๆ…ข้าไม่เห็นด้วย!”
……
น้ำเสียงค่อย ๆ แผ่วเบาและไร้กำลังลงทุกขณะ
ทว่าความคิดนางกลับทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องเสียใจ!
ภรรยาของเฉียนซินคืบคลานขึ้นมา แล้ววิ่งไปชนกำแพงอย่างรุนแรง
พลั่ก!
เสียงหนึ่งดังขึ้นกระทบโสตคนที่ยืนอยู่ด้านหลังสุดของกลุ่มคน แต่ไม่ได้ดังมากนัก จึงไม่ได้ทำให้นางนึกระวัง
นางเพียงหันกลับมาด้วยความสงสัย แต่แล้วก็ต้องตกใจ “แย่แล้ว! แม่เจ้า! เฉียนต้าเหนียง สะใภ้ใหญ่ของเจ้าพุ่งชนกำแพงแล้ว!”
เสียงกรีดร้องนั้นดึงดูดความสนใจของทุกคนได้ในฉับพลัน
“อะไรนะ?! ใครชนกำแพง?”
“ไอ้หยา สวรรค์ทรงโปรด ทำไมนางถึงชนกำแพงล่ะ?!”
……
หญิงสูงวัยคนหนึ่งตอบสนองค่อนข้างเร็ว นางรีบเข้าไปดูคน
ภรรยาของเฉียนซินที่นอนอยู่บนพื้นเลือดอาบศีรษะ นางพยายามลืมตาขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรง พลางดิ้นรนกล่าวว่า “ไม่…ไม่แยกเรือน!”
“โธ่เอ๊ย สวรรค์ ตอนนี้มันเวลาไหนกันแล้ว เจ้ายังจะห่วงเรื่องนี้อีก?” คนผู้นั้นกล่าว แล้วร
