แรกก็สำเร็จแล้ว
แต่จูซื่อหู่ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด กลับดูตัวไม่สำเร็จมาตลอด
จูเอ้อร์เม่ยที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินคำพูดของพวกนางก็หน้าเขียวคล้ำ โมโหเดือดดาลอย่างเห็นได้ชัด
นางทะเลาะกับสองคนนั้นทันที บอกว่านี่คือบ้านของนาง น้องชายแท้ ๆ ของนาง แล้วทำไมนางจะอยู่ไม่ได้?
จูซื่อหู่ดูตัวล้มเหลวเป็นเพราะจูซื่อเสิ่นไร้ประโยชน์เองต่างหาก เกี่ยวอะไรกับคนที่ออกเรือนไปแล้วอย่างนาง? จะใส่ร้ายกันก็ไม่ทำกันแบบนี้หรอกนะ…
พ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจูใช่ว่าจะไม่อยากห้ามทัพ แต่ผู้เฒ่าทั้งสองต้องพึ่งพาลูกชายและลูกสะใภ้สองคู่นี้ แล้วจะกล้าล่วงเกินพวกเขาได้อย่างไร
ปกติลูกสะใภ้ยังกตัญญูต่อพวกตนอยู่บ้าง หาเป็นไรไม่ แต่คราวนี้…
เห็นลูกสะใภ้ทั้งสองเดือดดาลเช่นนั้น พ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจูยิ่งไม่กล้าปริปาก
จูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อยิ่งไม่ต้องพูดถึง แม้พวกเขาจะไม่ถูกคนปรามาสว่าเป็นพวก ‘กลัวเมีย’ แต่หากว่ากันตามความจริง ท่าทางพึ่งพาไม่ได้แบบนั้นเหมือนจูเหล่าโถวไม่มีผิด
พี่น้องร่วมสายเลือด ทั้งยังเป็นคนสัตย์ซื่อ ไม่เคยเห็นโลกกว้างมาก่อน จะไม่มีส่วนคล้ายกันเลยก็คงเป็นไปไม่ได้
ทว่าจูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นพ่ายแพ้ให้กับเจ้าของร่างเดิม ถูกเจ้าของร่างเดิมกดเอาไว้ จึงสงวนท่าทีไม่แสดงออกมา
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน เรื่องคราวนี้แตะถูกเกล็ดย้อนของพวกนางเสียแล้ว นั่นก็คือลูกชาย
สำหรับสตรีในยุคสมัยนี้ ไม่มีเรื่องใดจะสำคัญไปกว่าลูกชายของพวกนาง
