อีกแล้ว
ลูกชายไม่เพียงรับประกันฐานะของพวกนางในบ้านแม่สามีเท่านั้น แต่ยังเป็นหลักประกันว่าจะมีคนเลี้ยงดูพวกนางในยามแก่เฒ่าอีกด้วย
คนเราทุ่มเทมาตลอดชีวิตก็เพื่อสร้างหลักประกันชีวิตในยามบั้นปลาย
“หยุดเดี๋ยวนี้ เลิกทะเลาะกันได้แล้ว” เย่อวี๋หรานยกมือขึ้น เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยสีหน้าเย็นชา “มีอะไรให้ทะเลาะกัน? เรื่องใหญ่มากเลยงั้นรึ ทะเลาะกันอยู่นั่นแหละ จะทะเลาะไปจนถึงช่วงข้ามปีเลยเรอะ?”
แล้วหันกลับมาตำหนิจูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่น
“รู้ทั้งรู้ว่าเป็นช่วงเวลามงคล พวกเจ้ายังจะทะเลาะกันอีก ทะเลาะกันไปทะเลาะกันมา ไม่กลัวทะเลาะกันจนไอมงคลหนีหายไปหมดบ้างรึ?”
จูเอ้อร์เม่ยกระหยิ่มยิ้มย่องได้ไม่ทันไรก็ถูกเย่อวี๋หรานตำหนิไปด้วยเหมือนกัน
“เจ้าก็เหมือนกัน อยู่มานานขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควรอีก? มาเป็นแขกในเรือนเขาก็ต้องวางตัวให้เหมาะสมกับที่เป็นแขกสิ…”
กระทั่งจูเหล่าซาน จูเหล่าซื่อ จูซานจ้วง และจูซื่อหู่ที่ยืนอยู่บริเวณนั้นก็ถูกสั่งสอนโดยไม่มีข้อยกเว้น
“พวกเจ้าสองคนก็เหมือนกัน เป็นผู้ชายอกสามศอกแท้ ๆ มีเมียก็คุมไม่อยู่ พี่สาวก็จัดการไม่ได้ พวกเจ้าแค่มีเปลือกนอกเป็นผู้ชายแล้วมีประโยชน์ตรงไหน? คนที่สมควรด่าที่สุดก็คือพวกเจ้านี่แหละ เพราะพวกเจ้าคุมใครไม่ได้เลย สุดท้ายจึงได้เละเทะแบบนี้”
“ซานจ้วง ซื่อหู่ พวกเจ้าไม่ใช่เด็ก ๆ อีกแล้ว คนหนึ่งหมั้นหมาย อีกคนก็กำลังดูตัว แต่กลับไม่รู้จักเข้ามาช่วยห้ามกั
