กุลจูย่อมสามารถจินตนาการได้เลย
แม้ว่าหลังจากเย่อวี๋หรานย้อนยุคมาแล้วจะไม่เคยตบตีหลิ่วซื่อ แต่เงาดำที่เจ้าของร่างคนเก่าทิ้งเอาไว้ยังคงครอบงำจิตใจของหลิ่วซื่อมาตลอด
ดังนั้น ต่อให้เย่อวี๋หรานไม่ได้ทำอะไร หลิ่วซื่อก็ยังคงหวาดกลัวแม่สามีผู้นี้อยู่ดี
เย่อวี๋หรานมาแล้วก็จากไป แต่หลิ่วซื่อกลับไม่อาจสงบใจลงได้ จนถึงตอนรับประทานมื้อเย็น…
รอจนทุกคนกินข้าวเย็นเสร็จแล้ว เย่อวี๋หรานก็เอ่ยขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ “วันนี้ข้าไปดูสัตว์ที่พวกเราเลี้ยงเอาไว้ในเรือน ก่อนอื่นต้องขอชื่นชมหลิ่วซื่อที่เลี้ยงได้ดียิ่งนัก”
คนทั้งหลายมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องอะไรอีก
มีเพียงหลี่ซื่อที่ยกนิ้วโป้งให้หลิ่วซื่ออย่างเปิดเผย และใช้ภาษาปากบอกว่า ‘พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านทำได้ไม่เลวเลยนี่!’
หลินซื่ออิจฉาอยู่บ้าง ‘พี่สะใภ้ใหญ่ถูกชมด้วย? ทั้งยังได้รับคำชมต่อหน้าทุกคนอีกด้วย ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะเป็นข้าบ้างนะ?’
“เรื่องต่อไป ข้าอยากปรึกษาทุกคนว่าปีหน้าพวกเราจะเลี้ยงเพิ่มอีกสักหลายตัว” เย่อวี๋หรานโยนลูกระเบิดลงมา กล่าวต่อไปว่า “เริ่มจากกระต่าย โดยให้เจ้าใหญ่กับหลิ่วซื่อดูแล สร้างสถานที่สำหรับเพาะเลี้ยงโดยเฉพาะ”
ระหว่างที่พูด สายตาของนางก็ไปตกที่จูต้าและหลิ่วซื่อ
“พวกเจ้าไม่ต้องกดดัน ถึงอย่างไรก็เป็นการเพาะเลี้ยงเป็นครั้งแรก ยังไม่มีประสบการณ์ก็ย่อมจะมีปัญหายิบย่อยเป็นธรรมดา ตราบใดที่พวกเจ้าตั้งใจ ไม่ว่าทำไปแล้วผลลัพธ
