น บ้านไหนทำน้อยเกิน
เมื่อจัดการงานภายในหมู่บ้านเรียบร้อยแล้ว เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสของหมู่บ้านสกุลจูก็ส่งเหล่าลูกชายของตนให้นำคนไปยังหมู่บ้านต่าง ๆ เพื่อชี้แนะแนวทางดำเนินการ
ครั้นคนหมู่บ้านเฉียนเฉวียนเห็นคนหมู่บ้านอื่น ๆ กำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้นเช่นนี้ ไฉนเลยจะยังนั่งอยู่ได้ จึงกัดฟันตรงมาถึงหมู่บ้านสกุลจู
เรื่องเหล่านี้ เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสย่อมเป็นคนจัดการเอง เย่อวี๋หรานหาข้ออ้างเล็กน้อยก็ปลีกตัวออกมาได้แล้ว ไม่สนใจเลยสักนิด
“เรื่องนี้ไม่ต้องมาหาข้า ไปหาเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสเถอะ พวกเขาสองคนเป็นคนตัดสินใจเรื่องภายในหมู่บ้าน ข้าเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ไปยุ่งไม่ได้หรอก”
ฝั่งตรงข้ามกันนั้น ผู้อาวุโสสกุลเฉียนที่มาหาถึงเรือนมีสีหน้าแข็งค้าง คำพูดแบบนี้ใครจะไปเชื่อ? โกหกใครเรอะ!
ต่อให้ในใจจะกระจ่างแจ้ง แต่คนอื่นไม่ยอมเอ่ยปาก เจ้าก็จนปัญญา
จูเอ้อร์เม่ยยังไม่กลับมา ถ้าเขาพูดมากกว่านี้แล้วทำให้อีกฝ่ายโมโหขึ้นมาจะทำอย่างไร?
จำต้องจากไปอย่างไร้ทางเลือก
“ไม่สำเร็จ?” คนจากหมู่บ้านเฉียนเฉวียนรออยู่ห่างออกไปไม่ไกล ครั้นเห็นเขาออกมาก็ล้อมเข้ามาหา
ผู้อาวุโสสกุลเฉียนส่ายหน้า
คนทั้งคณะมีท่าทางผิดหวัง
“เฮ้อ…” ผู้อาวุโสถอนหายใจ “เห็นที ได้แต่ต้องใช้ไม้แข็งแล้ว”
……
เย่อวี๋หรานปิดประตูเรือนแล้วก็ประสานสายตากับพ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจู
ที่แท้ ก่อนที่ผู้อาวุโสสกุลเฉียนจะมาเยือน ผู้เฒ่าทั้งสองก็มาหานาง
