บทที่ 583 ช่วงเวลาดี ๆ อันแสนสั้นของหญิงปากสว่าง
ไม่ผิดไปจากที่คิด ระหว่างที่หารือกัน ส่วนใหญ่แล้วจูต้าไม่ได้สอดปาก เพียงแค่กางหูผึ่งตั้งใจฟังและจดจำเอาไว้ในใจ
ถ้ามีสิ่งใดไม่เข้าใจ เขาก็จะถามจูอู่หรือเย่อวี๋หรานเป็นการส่วนตัว พยายามทำให้ตัวเองเข้าใจ
จูอู่ก็เช่นกัน เขาอธิบายให้พี่ชายที่คิดตามไม่ทันฟังด้วยท่าทีใจเย็นอย่างหาได้ยาก
แม้จะไม่ได้เข้าใจทะลุปรุโปร่ง แต่ก็เข้าใจภาพรวมแล้ว
ครั้นเห็นสองพี่น้องเข้ากันได้อย่างหาได้ยาก เย่อวี๋หรานก็ลอบคิดว่า ‘หรือที่ผ่านมา เป็นนางเองที่แยกพวกเขาออกเป็นสองฝั่งมากเกินไป?’
ถ้าไม่เรียกหาจูต้ากับจูเอ้อร์ ก็จะเรียกจูซื่อและจูอู่ แต่ถ้าสลับกลุ่มกันบ้างอาจให้ผลลัพธ์ที่ต่างออกไปก็ได้
ต่อให้ไม่มีผลลัพธ์อะไร แต่ได้บ่มเพาะความใกล้ชิดระหว่างพี่น้องก็ไม่เลวเหมือนกัน
เมื่อข่าวที่เย่อวี๋หรานกลับหมู่บ้านสกุลจูแล้วแพร่งพรายออกมา ปฏิกิริยาของคนในหมู่บ้านก็แตกต่างกันไป
แต่ในภาพรวม คนส่วนใหญ่ค่อนข้างยินดี
ยกตัวอย่างเช่นจูถงฮว่าที่กล่าวว่า “ถูกปล่อยตัวแล้ว? ข้านึกแล้ว จูต้าเหนียงเป็นคนดีแบบนั้นจะไปทำร้ายใครได้อย่างไร คงมีเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ ๆ”
“ออกมาก็ดีแล้ว ออกมาแล้วก็สบายใจได้เสียที” จูเหวินรุ่ยเอ่ยเสริม “จูต้าเหนียงกลับมา เรื่องเพาะปลูกปีหน้าก็วางใจได้แล้ว”
วาจาประโยคหลังกล่าวตรงใจคนจำนวนมาก
เดิมทีนั้นทุกคนรอให้ผ่านช่วงปีใหม่ไปจะได้ทำนาน้ำตามเย่อวี๋หราน แต่กลับมี
