บทที่ 582 มีคนของตัวเองอยู่ในที่ว่าการย่อมจัดการธุระได้สะดวก
“ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านคงไม่ได้คิดจะให้อภัยเหล่าเฉียนกับเฉียนซินหรอกใช่ไหมเจ้าคะ?” เย่อวี๋หรานไม่คิดจะเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสทั้งสองโดยตรง ถึงอย่างไรพวกเขาก็อายุมากแล้ว ถ้าถูกนางทำให้โมโหจนตายขึ้นมาจะทำอย่างไร?
ถึงตอนนั้นถ้าเรื่องลือออกไป พวกตนจะมิต้องจมน้ำลายตายเลยหรือ?
นางอายุมากแล้ว หน้าหนาพอ หาได้ยี่หระไม่
แต่ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง คนอื่นในครอบครัวคงต้องลำบากเพราะนาง นางไม่ต้องการให้ตนเองกลายเป็น ‘บ่อเกิดของปัญหา’ หรอกนะ
เย่อวี๋หรานกล่าวด้วยความประหลาดใจ “พวกท่านคิดอะไรอยู่เจ้าคะ? พวกเขาถึงขั้นกล้าวางแผนฆ่าเอ้อร์เม่ยเพราะเงินเล็กน้อย ถ้าปล่อยพวกเขาออกมา เอ้อร์เม่ยยังจะอยู่ดีมีสุขได้อีก? เอ้อร์เม่ยยังเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพวกท่านหรือเปล่า?”
“ย่อมต้องเป็นลูกในไส้ของพวกข้าอยู่แล้ว แต่ว่า…” แม่เฒ่าจูใบ้กิน ไม่รู้เลยว่าควรอธิบายอย่างไรดี
เพราะพิจารณาจากคำพูดของสะใภ้ใหญ่ ถ้าพวกตนปล่อยพ่อลูกสกุลเฉียนที่เกือบฆ่าเอ้อร์เม่ยไปแล้วก็คงโง่จริง ๆ นั่นแหละ
แต่พวกตนจะอธิบายอย่างไรเล่า?
“แต่ว่าอะไร? พวกท่านคิดจะปล่อยเหล่าเฉียนกับเฉียนซินออกมา ถ้าไม่ใช่การสนับสนุนคนเลวทำเรื่องชั่วแล้วจะเป็นอะไรได้อีก?” เย่อวี๋หรานกล่าว “พวกเขาทำเรื่องชั่วร้ายก็ต้องรับโทษ ถูกสั่งสอนหนัก ๆ สักครั้งจะได้ไม่กล้าทำผิดอีก พวกท่านกลับประเสริฐนัก อ้าปากก็คิดแต่จะขอร้
