บทที่ 581 นางยังอยู่ในคุก
“ท่านย่า” จูต้ากล่าวเป็นเชิงตำหนิ “ท่านแม่เพิ่งจะได้นั่งเอง ให้แม่ข้าพักก่อนสักหน่อยก็ไม่ได้หรือขอรับ?”
แม่เฒ่าจูมีสีหน้ากระอักกระอ่วน “แม่เจ้าก็ได้นั่งแล้วนี่นา…”
พูดกันอยู่ตรงประตูเรือนนานปานนั้น นางพยายามอดกลั้นไม่ถามแล้ว ยามนี้นั่งลงแล้วยังจะไม่ให้ถาม แล้วจะให้นางถามตอนไหน?
“แค่กแค่ก!” พ่อเฒ่าจูช่วยพูดให้ “ย่าพวกเจ้าไม่ได้มีเจตนาอื่น วันนั้นเจ้าหน้าที่มาพาตัวพวกเอ้อร์เม่ยไปนี่นา นางก็แค่อยากรู้ว่าทำไมพวกเขาไม่ได้กลับมากับพวกเจ้าด้วย คงไม่ได้ถูก…”
กล่าวตามตรง นี่ก็คือเรื่องที่ผู้เฒ่าทั้งสองกังวลมาตลอดสองวันนี้
ก่อนหน้านี้ตอนที่เย่อวี๋หรานพาพวกเขามาซ่อนตัวและให้จูเอ้อร์เม่ยแกล้งตาย พวกเขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก
แต่ผ่านไปไม่นาน เจ้าหน้าที่ก็มาถึงเรือนแล้วพาครอบครัวจูเอ้อร์เม่ยไป พวกเขาก็กระวนกระวายใจขึ้นมา สะใภ้ใหญ่คงไม่ได้คิดจะส่งพวกเขาเข้าคุกหรอกนะ?!
จบกัน จบกัน ลูกสะใภ้คนนี้ยิ่งใจร้ายใจดำอยู่ด้วย คงไม่ปล่อยพวกเขาไปแน่ ๆ!
ถ้าต้องเข้าคุกไป ยังจะอยู่ดีได้อีกหรือ?
ถึงอย่างไรจูเอ้อร์เม่ยก็เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจู คนก็อายุมากแล้ว ถ้ามาเข้าคุกไปตอนนี้ ผู้เฒ่าทั้งสองก็ยากจะทำใจได้
พวกเขาอยากปรับทุกข์กับพวกคนหนุ่มสาวเสียหน่อย แต่ลูกชายลูกสะใภ้ของจูเหล่าโถวก็หนีหายไปอย่างรวดเร็ว ไม่อยู่ฟังพวกเขาบ่นสักนิด
มีเพียงจูเหล่าโถวที่ไว้หน้าบิดามารดาบังเกิดเ
