เด็กน้อยก็ผงะไปทันที รู้สึกค่อนข้างกระวนกระวาย!เขามองเฉินชาง “ทะ…ทำไมผมถึงมาโรงพยาบาลล่ะครับพ่อแม่ผมล่ะ”ขณะที่พูดเด็กน้อยก็น้ำตาไหลไม่หยุด พอเห็นท่อที่อยู่บนตัวก็ร้องไห้หนักขึ้นไปอีกพยาบาลหยางเจี๋ยที่อยู่ด้านหนึ่งรีบทักขึ้นมา “พอแล้ว อย่าร้องๆ หนูป่วยอยู่จ้ะ ไม่เป็นไรนะ! เดี๋ยวก็หายแล้ว”แต่ไม่ว่าหยางเจี๋ยจะปลอบอย่างไร เด็กชายตัวน้อยก็ยังร้องไห้หนักมากอยู่ดี! ตรงกันข้าม เด็กน้อยยิ่งมีเค้าลางว่าจะร้องไห้หนักกว่าเดิมเสียอีก!เฉินชางทนไม่ไหวพูดขึ้นว่า “คุณพ่อคุณแม่เป็นห่วงหนูมาก รอหนูอยู่ข้างนอกครับ”พอได้ยินคำของเฉินชาง เด็กชายก็อึ้งไป น้ำตาก็หยุดไหลทันทีพ่อแม่…ยังไม่ไปเหรอเด็กชายผงะไป จ้องเฉินชางตาเขม็ง “คุณอาหมอ ผมต้องไปแล้ว…”เฉินชางได้ยินแล้วส่ายหน้าทันที “ตอนนี้หนูยังไปไม่ได้ หมอจะให้พ่อแม่หนูเข้ามานะ”เด็กชายรีบส่ายหัว ขณะที่พูดก็จะลุกขึ้น “ยะ…อย่าไปเรียกพวกเขานะครับ!”เฉินชางหยุดกึกแล้วหันหลังมา“ทำไมล่ะ”เด็กชายมุ่ยปาก น้ำตาไหลอีกครั้ง “ถ้าพ่อแม่รู้ว่าผมป่วย…พวกเขาก็จะไม่ต้องการผมแล้ว…ฮือๆ…”พอพูดถึงตรงนี้ เด็กชายก็ร้องไห้เศร้าใจทันที ทำเอาหยางเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ เห็นแล้วยังปวดใจเฉินชางผงะไป เขาคิดไม่ถึงว่าเด็กชายจะพูดแบบนี้!เด็กชายร้องไห้พลางพูดว่า “เพื่อนๆ พูดกันว่าพ่อแม่ทิ้งผมแล้วพวกเขาไปเมืองหลวงแล้ว ก็เลยไม่มาหาผม…”“พ่อแม่ต้องไม่ชอบผมแน่เลย”เด็กชายร้องไห้หนักยิ่งขึ้น “ถ้าพวกเขารู้
