บทที่ 579 เพราะมีใจเห็นแก่ตัว
หัวเซี่ยงหรงตายแล้ว คดีนี้ก็ย่อมจะยุติลง
พวกเย่อวี๋หรานกล่าวคำอำลากับนายท่านผู้เฒ่าซุนและพี่เป้าเสร็จก็ไปจากเรือนรับรอง
เพิ่งมาถึงบริเวณหัวมุมตรอกที่เงียบสงบ จูต้าที่นิ่งเงียบมานานก็กล่าวขึ้นอย่างอดไม่ไหว “ท่านแม่ พวกเราจะยกผลกำไรให้จริง ๆ หรือขอรับ?”
เย่อวี๋หรานถอนหายใจ “ไม่ยกให้แล้วจะทำอย่างไร? คราวนี้มีตระกูลซุนรับหน้า พวกเขาจึงไม่ได้จะเอาไปทั้งหมด แค่ปันไปบางส่วนเท่านั้น ถ้าเป็นเหมือนตระกูลอวี๋ในอดีต พวกเราคงไม่เหลืออะไรแล้ว…”
คิดไม่ถึงว่าระวังตัวถึงขั้นนี้แล้ว ยังถูกคนเพ่งเล็งเอาได้
ขณะที่ตระกูลเฉียนยังมีความสัมพันธ์กับตระกูลฝั่งมารดาของโหลวไทเฮาที่อยู่ในเมืองหลวง ไม่แปลกที่ตระกูลเฉียนจะรับมือไม่ได้
พวกเขาเองก็ไม่รู้เรื่องนี้ ไม่อย่างนั้น…
จวบจนเวลานี้เองที่เย่อวี๋หรานตระหนักอย่างลึกซึ้งว่าอะไรคือความแตกต่างระหว่างพวกตนและฝั่งนายท่านผู้เฒ่าซุน
บางครั้งข้อมูลอย่างเดียวก็สามารถสังหารคนได้
จูต้าขมวดคิ้วน้อย ๆ รู้สึกว่าตรงไหนสักแห่งไม่ถูกต้อง “พูดอย่างนี้หมายความว่าตระกูลซุนช่วยเหลือครอบครัวพวกเรา? คิดไม่ถึงว่าพวกคนรวยจะไม่ใช่คนเลวไปเสียทั้งหมด อย่างน้อยตระกูลซุนก็เป็นคนดี”
นับแต่เย่อวี๋หรานเข้าคุกไปจนถึงการโค่นล้มหัวเซี่ยงหรงในตอนท้าย ตั้งแต่ต้นจนจบตระกูลซุนลงแรงไปไม่น้อย
จูต้าไม่เข้าใจสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ แต่ฟังจากที่พวกเขาพูดกันก็ทราบ
