วมชั้นเหล่านี้ก็มีหลายคนลงไปทำงานเหมือง เริ่มทำงานตั้งแต่สิบแปดสิบเก้า เดือนหนึ่งได้เงินหนึ่งหมื่นกว่า นับว่าหาเงินได้ไม่น้อย! ตอนผลกำไรดีปีหนึ่งได้ถึงแสนสองดังนั้นเล่นทีหนึ่งจึงค่อนข้างปล่อยเต็มที่“เหล่าเฉิน เล่นหน่อยไหม”“ใช่ ลงมานั่งเล่นหน่อยเถอะ”เฉินชางยิ้ม “ฉันเล่นไม่เป็น พวกนายเล่นเถอะ”เฉินชางต่อต้านการพนัน เขาเล่นได้ แต่ไม่พนันเงิน ลงเงินนิดๆหน่อยๆ เล่นครื้นเครงกับคนในบ้านนิดหน่อยก็เล่นได้ ถ้าเอารายได้ไปพนันแบบนี้ เฉินชางยังทำไม่ได้จริงๆก่อนหน้านี้เพราะจน แต่ต่อมา…เพราะเห็นคนที่เกิดเรื่องเพราะพนันมามากแล้วตอนนี้ทางหนานซานชอบเล่นโป๊กเกอร์ เดี๋ยวเดียวก็เสียพนันไปไม่น้อยเฉินชางไม่เล่น จึงคุยกับเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นสักพัก ประมาณสองสามทุ่มก็พาฉินเยว่กลับบ้านนอนแล้วอืม!แยกกันนอนถึงอย่างไรเหล่าฉินก็ยังอยู่นี่ นั่นมันคนหวงลูก…ตอนกลางคืน ในบ้านเฉินชางมีแต่คนในครอบครัวเขาเองแล้วทุกคนจึงพูดเรื่องส่วนตัวหลายเรื่อง เช่นความก้าวหน้าของเฉินชางกับอีกเดี๋ยวจะจัดงานแต่งงานกับฉินเยว่กลางคืนในหมู่บ้านค่อนข้างมืด จนสี่ทุ่มกว่า ทุกคนก็ค่อนข้างเหนื่อยหมดแล้ว ดังนั้นจึงเข้านอนพักผ่อนให้ไวหน่อยแต่…กลางคืนไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร เสียงเคาะประตูแรงๆ ระลอกหนึ่งก็ดังขึ้นปังๆๆ!ปังๆๆ!“เฉินต้าไห่! เปิดประตู!”พร้อมกับที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น เจ้าหมาต้าหวงที่เดิมหลับอยู่ก็เริ่มเห่าเสียงดัง “โฮ่งๆๆ!”พอเสียงเคาะป
