ม่อาจปล่อยให้หัวเซี่ยงหรงออกมาได้อีก
ในเมื่อผูกความแค้นต่อกันเอาไว้แล้ว ถ้าปล่อยให้หัวเซี่ยงหรงออกมาได้ก็กลายเป็นปัญหาในภายภาคหน้าน่ะสิ?
ครั้นเห็นเย่อวี๋หรานออกมาได้อย่างปลอดภัย ทั้งนายท่านผู้เฒ่าซุน อาจารย์เสิน และพี่เป้าต่างยินดีกันถ้วนหน้า
พวกเขาจัดงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของเย่อวี๋หราน บอกว่าเป็นการขจัดเสนียดจัญไรและแสดงความยินดีที่ได้กลับมาใช้ชีวิตปกติสุขอีกครั้ง
ทั้งนายท่านผู้เฒ่าซุนและพี่เป้าล้วนยิ้มแก้มปริ เพราะในงานเลี้ยงต้อนรับครานี้ พวกเขาได้รู้จักบัณฑิตหลายคนรวมถึงอาจารย์เสิน
คนเหล่านี้ไม่ใช่บัณฑิตที่มีแต่ชื่อแต่ไร้ตำแหน่ง คนเขาอย่างน้อยก็เป็นถึงซิ่วไฉ และยังมีจวี่เหรินด้วยอีกต่างหาก
บุคคลเช่นนี้ เมื่อครั้งที่ตระกูลซุนยังรุ่งเรืองอยู่ก็มีโอกาสได้รู้จักเพียงไม่กี่คนเท่านั้น
ยามนี้ตกต่ำลงแล้ว คนที่มาพึ่งพาก็มีแต่พวกดีแต่เปลือก คนที่มีความสามารถแท้จริงน้อยนักที่จะให้เกียรติพ่อค้าอย่างพวกเขา
แต่ถึงจะให้เกียรติ กลับติดที่ศักดิ์ศรีอันสูงส่งของบัณฑิต พวกเขาจึงไม่ลดตัวลงมาเป็นฝ่ายเข้าหาพ่อค้าก่อน
นายท่านผู้เฒ่าซุนประเมินสกุลจูไว้สูงส่งยิ่งนัก ต้องการทำความรู้จักกับบุคคลอย่างอาจารย์เสินให้มากเพื่อสานสัมพันธ์กันเอาไว้
ส่วนพี่เป้ายิ่งไม่ต้องพูดถึง ในอดีตเป็นนักเลงข้างถนน ยามนี้ไม่เพียงได้นั่งเคียงข้างพ่อค้าอย่างนายท่านผู้เฒ่าซุนเท่านั้น แต่ยังนั่งทัดเทียมกันกับเหล่าบัณฑิต เขาทั้ง
