ง สิ่งที่ได้เห็นต่างหากจึงเป็นเรื่องจริง ถ้าเจ้าเก่งจริงก็เชิญพวกเขามาขึ้นศาลเสียสิ เท่านี้ก็รู้เรื่องแล้วนี่นา?”
เขาแค้นจูต้าเหนียงคนนี้นัก บัญชีเก่าตั้งแต่นมนานมาแล้วยังไปคุ้ยมาได้ เห็นได้ชัดว่าสตรีผู้นี้มีการเตรียมตัวมาก่อน
หากเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่เชื่อแล้วว่าจูเอ้อร์เม่ยกับสองพ่อลูกสกุลเฉียนนั่นยังเคราะห์ดีอยู่ได้
อยากให้เขาตาย? ได้! ต่อให้เขาต้องตาย ก่อนตายก็ขอถลกหนังอีกฝ่ายออกมาสักหน่อยเถอะ
“ตอนนี้กำลังพูดถึงคดีของท่านอยู่ มาพูดเรื่องข้าทำไม? พิจารณาคดีความก็ต้องว่ากันไปทีละคดีไม่ใช่หรือ? คดีของท่านจบแล้วค่อยว่ากันเถอะ” เย่อวี๋หรานกล่าวด้วยสีหน้าเฉยเมย
“ฮ่า ๆ! เจ้าไม่กล้า?” นางยิ่งทำเช่นนี้ หัวเซี่ยงหรงก็ยิ่งเข้าใจว่าอีกฝ่ายร้อนตัว จึงรีบหันกลับไปหานายอำเภอไต้ “ใต้เท้านายอำเภอ ตอนแรกที่จ้าวเหลียนมาแจ้งความก็คือเรื่องนี้ ถ้าจะสอบสวนก็ควรสอบสวนคดีของจูต้าเหนียงก่อน นั่นเกี่ยวพันกับชีวิตคนสามชีวิตเชียวนะ ไม่แน่ว่าตอนนี้ในหมู่พวกเขาอาจมีผู้รอดชีวิตก็ได้ ถ้าชักช้าอยู่ก็อาจช่วยใครไม่ได้สักคน ถึงตอนนั้นคนอื่นจะพูดอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น…”
เขายังข่มขู่นายอำเภอไต้ว่า คงไม่อยากให้คนลือว่าไร้ประสิทธิภาพในการพิจารณาคดีหรอกใช่ไหม?
นายอำเภอไต้เป็นพวกรักหน้าตาตัวเองปานไหน เพียงถูกยั่วยุเล็กน้อยก็โกรธกริ้ว “ข้าพิจารณาคดียังต้องให้เจ้าสั่งสอนอีกรึ?”
ตอนแรกเป็นคดีของเย่อวี๋หราน ต่อมาก็เป็นอาจารย
