พอพูดถึงเรื่องอ่อนไหว ฉินเสี้ยวยวนก็อดปาดน้าตาไม่ได้ กอด ไหล่เฉินต้าไห่ “เหล่าเฉิน จะบอกให้นะ ชีวิตนี้ผมมีลูกสาวคนเดียว ผมอยากให้เธอเจอครอบครัวสามีที่ดี วันนี้ผมมีความสุขมาก! จริงๆ นะ หลังจากได้เจอคุณกับภรรยา ผมมีความสุขมากจริงๆ พวกคุณ เป็ นคนดี คุณดูสิ เจ้าเฉินหลัวก็ใช ้ได้เลย! ได้เจอพวกคุณแล้วผมก็ มั่นใจขึ้นมาก!”
ฉินเยว่เห็นพ่อร ้องไห้ก็แสบจมูกขึ้นมา
ฉินเสี้ยวยวนเมาหรือ ก็ไม่ได้เมาขนาดนั้น ดื่มไปแค่ไม่เท่าไร แต่ ก็เมาดิบเสียแล้ว ฉวยโอกาสจากฤทธิ์แอลกอฮอล์คุยเรื่องนี้ให้ชัดเจน
ลูกผู้ชายแมนๆ อย่างเขา ถ้าเป็ นปกติ หลายเรื่องก็เก้อเขินเกิน กว่าจะพูดออกมา
“ลูกสาวผมเป็ นอย่างไร ผมก็ไม่ได้เข้าข้างนะ ก็อย่างที่เห็นแหละ ครับ! ยัยเด็กใจดา โตมาพึ่งไม่ได้เลย ตอนนี้คิดถึงแต่เฉินชาง ขืนผม ยังไม่ให้เธอแต่งออกไป อีกไม่นานกางเกงของผมก็จะถูกยัยนี่ขโมย แล้วครับ!”
ลูกสาวใจด า พึ่งไม่ได้
ประโยคนี้ทาให้ทุกคนบนโต๊ะอาหารหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา
ตอนแรกฉินเยว่ยังซาบซึ้งใจเล็กน้อย พอได้ยินประโยคนี้ก็ยิ้ม เจื่อนทันที “พ่อ พูดอะไรคะเนี่ย!”
ฉินเสี้ยวยวนจ้องฉินเยว่แวบหนึ่ง “ลูกเงียบไปเลย อีกอย่าง พ่อ พูดผิดเหรอ”
ฉินเยว่เงียบไปพร ้อมใบหน้าแดงก่า พูดอะไรไม่ออก…
