ฉินเสี้ยวยวนยกแก้วเหล้าขึ้นมา “เสี่ยวเฉิน มา เรามาดื่มกันสัก หน่อย อามักบอกว่าจะดื่มกับนาย แต่ดื่มสู้นายไม่ได้หรอก แต่อา อยากบอกว่าดีกับเยว่เยว่ให้มากนะ เธอเป็ นคนไร้เดียงสา ไม่คิดร้าย กับใคร ในใจมีแต่นาย นายอย่าท าให้เยว่เยว่เสียใจนะ”
ทันทีที่สิ้นเสียง เฉินต้าไห่ก็ตบโต๊ะ ตะโกนว่า “ถ้าเขากล้ารังแก เยว่เยว่ ผมจะฟาดขาเขาให้หัก!”
ทุกคนอึ้งไปทันที!
เฉินต้าไห่โชว์กล้ามอันแข็งแกร่ง มองเฉินชางอย่างทวงความ เป็ นธรรม
ฉินเยว่ดีใจขึ้นมาทันที “คุณอาคะ ดื่มชาก่อนค่ะ”
ฉินเสี้ยวยวนชะงัก “เยว่เยว่ ชาของพ่อล่ะ”
ฉินเยว่ได้ยินแล้วอึ้งไปทันทีจริงสิ! เป็ นพ่อที่รอบคอบเธอรีบลุก ขึ้นกลับห้องทางานไปหยิบชาออกมาวางหลายกล่อง “จริงด้วย! พ่อ รอบคอบจริงๆ เลยค่ะ คุณอาคะ ชาพวกนี้คุณอาเอาไปดื่มก่อนนะคะ เป็ นชาบารุงกระเพาะอาหาร ดื่มหมดแล้วหนูเอาไปให้อีกค่ะ”
เหล่าฉินอึ้ง งุนงงเล็กน้อย!
นี่มันอะไรกัน
ความหมายของพ่อคือลูกเทน้าชาให้พ่อของเฉินชางแต่ไม่เทให้ พ่อเหรอ
ยัยเด็กนี่ พ่อไม่ได้หมายความว่าชาของพ่ออยู่ที่ไหน พ่อรู ้ว่าพ่อเก็บไว้ที่ไหน! ลูกเหลือไว้ให้พ่อหน่อยได้ไหม!
เหล่าฉินปาดน้าตาอย่างจนปัญญา
ลูกคนนี้เก็บไว้ไม่ได้แล้วจริงๆ
หยางจยาฮุ่ยกับจี้หรูอวิ๋นก็คุยกันถูกคอมาก
มื้อเที่ยงมื้อนี้รับประทานกันจนถึงบ่ายสาม เฉินต้าไห่และฉิน เสี้ยวยวนต่างดื่มอย่างหนัก นอนกรนเสียงดังอยู่ในห้องนอนคนละ ห้อง
