บทที่ 573 ภูมิหลังของเถ้าแก่ถัง
“เฮอะเฮอะ!” เย่อวี๋หรานยิ้มเย็น “ถ้าท่านไม่รู้ ใต้หล้านี้น่ากลัวว่าคงไม่มีใครรู้อีกแล้วกระมัง? เถ้าแก่ถัง อย่าเล่นละครต่อไปเลย คนของท่านสารภาพหมดแล้ว…”
“สารภาพอะไรกัน ข้าฟังไม่เห็นจะเข้าใจ?” เถ้าแก่ถังยังคงแสร้งไม่รู้เรื่อง
เขาไม่รู้ว่าระหว่างนี้เกิดเหตุเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นมา การสอบถามทั่วไปกลับกลายเป็นการสอบสวนเขาไปเสียได้ เช่นนี้ย่อมไม่เป็นการดี
จูต้าเหนียงผู้นี้มีความเป็นมาอย่างไรกันแน่ นายอำเภอไต้จึงระมัดระวังถึงเพียงนี้?
เห็นที การดีดลูกคิดรางแก้วของเขาครั้งนี้เกรงว่าคงไม่สำเร็จแล้ว
ถึงจะเสียดายอยู่บ้าง แต่เถ้าแก่ถังก็ไม่คิดจะให้ตนเองติดร่างแหไปด้วย เขายิ้มบาง ๆ พลางใคร่ครวญหาวิธีปลีกตัวออกไปจากเรื่องนี้
เขาไม่เชื่อหรอกว่าเขาดำเนินการแยบยลขนาดนั้นแล้ว เรื่องนี้ยังจะสืบสาวมาถึงตัวเขาได้อีก?
อย่างมาก ทางนั้นก็คงคิดจะให้เขายอมรับออกมาเองกระมัง
“จนถึงตอนนี้เจียงซู่ก็ยังไม่กลับมาเลยใช่ไหม?” เย่อวี๋หรานถามคำถามแทงใจดำ
ม่านตาของเถ้าแก่ถังพลันหดลง เขาหันขวับมามองเย่อวี๋หรานอย่างไม่อาจควบคุม
เย่อวี๋หรานยกยิ้มมุมปาก แล้วจึงกล่าวว่า “ในฐานะคนสนิทของท่าน เจียงซู่ปิดปากสนิททีเดียว เพื่อง้างปากเขาก็ต้องลงแรงไปไม่น้อย แต่ถึงที่สุดแล้วคนเราย่อมต้องมีจุดอ่อน ไม่มีใครปิดปากไปได้ตลอดกาล”
จุดอ่อนของเจียงซู่? ชั่วพริบตานั้นเถ้าแก่ถังคิดไม่ออกเลยว่าเจียงซู่มีจุดอ่อนอะ
