บสังหาร ทั้งทุ่มกระถางดอกไม้ใส่ศีรษะหวังฆ่าคน แถมยังมีคนตายแล้วมีคนมาฟ้องร้องอีกต่างหาก…ความบังเอิญทั้งหมดในโลกนี้ล้วนมาเกิดขึ้นกับครอบครัวเดียว? เถ้าแก่ถัง ท่านจะลองอธิบายเรื่องนี้ดูสักหน่อยไหม?”
ริมฝีปากของเถ้าแก่ถังแข็งทื่อ “ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้ากำลังพูดอะไร?”
“เถ้าแก่ถังช่างเป็นผู้สูงศักดิ์มักลืมง่ายจริง ๆ หมี่ซานผู้นี้ก็คือคนที่มีไฝบนหน้าผู้นั้นอย่างไรเล่า ท่านคงไม่ลืมอีกแล้วกระมัง? เขาพูดออกมาเองนะว่าได้รับคำสั่งจากท่านให้ไปสังหารเจ้าเจ็ดบ้านข้า” เย่อวี๋หรานกล่าว “โชคดีที่เจ้าเจ็ดวาสนาดี เจ้าใหญ่กับเจ้าห้าไปหาเขาพอดีจึงช่วยเอาไว้ได้ ยังมีอาจารย์เป็นซิ่วไฉคนหนึ่ง ได้รับความเอ็นดูจากอาจารย์ ปีหน้าก็จะลงสนามสอบแล้ว แต่กลับมาเจอเรื่องแบบนี้ คนเป็นอาจารย์ก็ย่อมจะถามไถ่เป็นธรรมดา…”
เถ้าแก่ถังย่อมไม่เชื่ออยู่แล้ว แม้จะมีคนเยินยอว่าจูชีเรียนหนังสือเก่งกาจ แต่จูชีเป็นคนประเภทไหน เขายังจะไม่รู้อีกหรือ?
เขาส่งคนไปสืบที่หมู่บ้านสกุลจูแล้ว คนที่ปัญญาอ่อนมาสิบกว่าปีคนหนึ่งอยู่ดี ๆ ก็เรียนหนังสือเก่งขึ้นมาเนี่ยนะ?
เฮอะเฮอะ!
ต่อให้เรียนเก่งจริง แต่เวลาเพียงปีเดียวก็คิดจะสอบเคอจวี่ นี่มันความเพ้อฝันของคนปัญญาอ่อนชัด ๆ
ถ้าการสอบเคอจวี่เป็นเรื่องง่ายดายเพียงนั้น นายเก่าของเขาก็คงไม่ต้องใช้เวลาหลายปีเพื่อบ่มเพาะนายน้อยแล้ว น่าเสียดาย ทุ่มเทไปมากมาย แต่นายน้อยกลับโตมาเป็นคุณชายเสเพลคนหนึ่งที่เกือบจ
