อืม ไม่มีปัญหา
นี่เป็ นสิ่งที่นักศึกษาส่วนใหญ่ทา
เฉินชางเห็นสภาพแล้วอดส่ายหัวไม่ได้ ยังดีที่เฉิงซินยังค่อนข้าง กระตือรือร ้น เอ่ยถามว่า “คุณอยู่เตียงไหนคะ เดี๋ยวฉันถามให้ค่ะ”
ที่จริงหลายครั้งนักศึกษาหลายคนยังทาไปด้วยความคิดว่าตน เป็ นนักศึกษาคนหนึ่ง แต่ไม่ใช่หมอ!
รอพวกเขาได้สัมผัสกับคลินิ กจริงๆ แล้วจะพบว่าที่จริง ประสบการณ์สมัยพวกเขาเป็ นอินเทิร ์นเหล่านั้นสาคัญหาใดเทียบ นอกจากนี้ เมื่อพวกเขาทางานก็จะไม่มีใครสอนแล้ว เพราะคุณเป็ น หมอแล้ว
สถานการณ์นี้มีผลลัพธ ์เพียงอย่างเดียว ตอนที่ได้พบกับผู้ป่วยที่ คุณอยากช่วยกลับท าอะไรไม่ได้ เสียดายที่ตอนนั้นไม่เรียนรู ้ให้มาก หน่อย
เฉินชางก็ไม่ได้พูดอะไร ถึงอย่างไรคนเราก็เป็ นกันแบบนี้ทั้งนั้น
สวีตงตงเรียนจบไปนานแล้ว ตอนนี้เฉินชางเป็ นหัวหน้า ก็ยังไม่มี ใครมาติดตามเขา
คิดไปคิดมา เฉินชางก็พูดขึ้นว่า “เฉิงซิน แล้วก็นักศึกษาคนนั้น ตอนบ่ายพวกคุณสองคนตามผมไปคลินิกเถอะ”
เฉินชางชี้วัยรุ่นที่วิ่งวุ่นไปมาอยู่ตรงนั้นแล้วพูดขึ้น พอเขาพูด ออกมา นักศึกษาคนนั้นก็ดีใจทันที
แต่…พวกนักศึกษาแพทย์ที่เป็ น ‘เทพเฝ้ าที่นั่ง’ เอาหูไปนาเอาตา ไปไร่ไม่แม้แต่จะสนใจ ในสายตาพวกเขาก็คือตามสบายเลย ท าธุระ ของตัวเองให้เรียบร ้อยก็พอแล้ว
ถึงขั้นรู ้สึกว่าถูกลากไปคือไปลาบากจะสบายกว่าเล่นมือถือที่นี่ ได้ยังไง เลิกงานตรงเวลา ตอนกลางคืนกลับไป…กินอะไรดี
