ึงพูดว่า “ผมอยากเข้าร่วมการแข่งขันที่อยู่ในการประชุมประจำปีปีนี้ แต่ขาดหนังสือรับรองจากผู้เชี่ยวชาญฉบับหนึ่ง คุณสะดวกไหมครับ”
ปีเตอร์หัวเราะร่า “ผมยังนึกว่าเรื่องอะไร ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อย ถึงเวลาผมไปบอกทางเจ้าภาพสักหน่อยก็พอแล้ว หนังสือรับรองวุ่นวายเกินไป พวกคุณมีกี่คน”
เฉินชางกำลังจะตอบ จู่ๆ ก็นึกถึงหัวหน้าฉิน อดถามไม่ได้ว่า “หัวหน้าฉิน คุณอยากสมัครไหมครับ”
ฉินเสียงหน้าแดง เอ่ยอย่างเกรงใจว่า “ยากจะปฏิเสธจริงๆ…งั้นสมัครก็สมัคร! ผมก็ไปลองดู…”
เฉินชางเห็นดังนั้นก็อดกลอกตาไม่ได้
พูดกับปีเตอร์ว่า “ตอนนี้มีแค่สองคนครับ”
ปีเตอร์หัวเราะ “อืม ผมไปถึงโซลวันศุกร์ พวกเราไปเจอกัน”
เฉินชางพยักหน้า พูดคุยพอเป็นพิธีแล้ววางสาย
ฉินเสียงมองดูเฉินชางด้วยสีหน้ากังขา “คะ…คุณถึงกับรู้จักปีเตอร์เหรอ แถมยังสนิทขนาดนี้ด้วยเหรอ”
เฉินชางขานรับ พยักหน้าเรียบๆ “ใช่ครับ ประหลาดใจเหรอครับ”
ฉินเสียงอดติอยู่ในใจไม่ได้ เฉาเซวียนอยากขอวิธีติดต่อจากเขายังขอไม่ได้ คุณว่าประหลาดใจไหมล่ะ
“ทำไมคุณถึงรู้จัก เพราะเจิ้งกั๋วถานเหรอ จริงด้วย…จางอ้ายเซียงใช่ไหม”
เดิมทีเฉินชางไม่อยากพูด ถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเจิ้งกั๋วถาน แต่พอไ
