บทที่ 565 พวกเขามีพยานบุคคล
หญิงปากสว่างที่อยากให้เย่อวี๋หรานโชคร้ายจะแย่อยู่แล้วเดินนำทางไปเร็วรี่
“ทางนี้เจ้าค่ะ”
“หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์คนนั้นอาศัยอยู่ฝั่งนี้”
“ใต้เท้า ท่านพอจะบอกข้าได้ไหมเจ้าคะว่าจูต้าเหนียงทำความผิดอะไร?”
……
หญิงปากสว่างผู้นี้เป็นคนประหลาดแท้ ๆ นางกลัวเจ้าหน้าที่สอบสวนอย่างเห็นได้ชัด แต่ความอยากเห็นเย่อวี๋หรานโชคร้ายดันมีมากกว่า นางจึงถามไปด้วยความอยากรู้
ถ้ามีคนอื่นอยู่ตรงนี้ด้วยคงอยากเอามือปิดหน้าเลยทีเดียว
ความกล้านี้เจ้าได้แต่ใดมา?
เมื่อมีคนนำทางย่อมทำให้ไปถึงจุดหมายได้เร็วขึ้น
พวกเขามาถึงเรือนสกุลจูอย่างรวดเร็ว
“นี่คือเรือนของจูต้าเหนียงใช่ไหม?”
เสียงที่ไม่คุ้นเคยดังมาจากนอกกำแพงเรือน
เย่อวี๋หราน เจ้าหน้าที่หมู่บ้านสกุลจู ผู้อาวุโสสกุลเฉียน และผู้อาวุโสสกุลหลี่ที่กำลังสนทนากันอยู่หันไปทางต้นเสียง
อะไรกัน นั่นมันเจ้าหน้าที่สอบสวนนี่?!
เจ้าหน้าที่หมู่บ้านสกุลจูตื่นตระหนก หันขวับไปมองเย่อวี๋หราน
สีหน้าเย่อวี๋หรานสงบนิ่งอย่างยิ่ง นางตอบว่า “ใช่แล้ว พวกท่านมีธุระอะไรหรือ?”
เจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้างหน้าสุดมองประเมินนางอยู่หลายที “เจ้าคือจูต้าเหนียง?”
“ใช่ ข้าเอง”
“มัดแล้วพาตัวคนไป” คนผู้นั้นกล่าวขึ้น
หลี่ซื่อใจหายวาบ บอกให้พี่สะใภ้ใหญ่ที่อยู่ตรงใต้ชายคารีบไปเรียกคนมาจากเรือนหลังข้าง ๆ
ส่วนตนเองรุดเข้ามาหาอย่างเป็นกังวล อยากถามว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ทำไมจู่ ๆ เจ้าหน้าที่จ
