งไร? วัน ๆ ท่านแม่ก็อยู่แต่ในเรือน ไม่ได้ออกไปไหน ท่านแม่จะไปทำร้ายใครได้…มีเรื่องเข้าใจผิดกันหรือเปล่าเจ้าคะ?”
เห็นแก่ที่นางเป็นคนออกเงิน เจ้าหน้าที่จึงไว้หน้านางอยู่หลายส่วน เขาตอบว่า “เข้าใจผิดหรือเปล่าข้าไม่รู้หรอก เอาเป็นว่านายอำเภอสั่งลงมา พวกข้าก็ต้องมาพาคนไป ถ้าพวกเจ้าคิดว่าถูกใส่ร้ายก็ไปพูดกันในที่ว่าการ แต่…”
เขาเว้นไปเล็กน้อย เดินห่างออกไปแล้วบอกให้เจ้าหน้าที่หมู่บ้านสกุลจูและหลี่ซื่อตามมา
ผู้อาวุโสสกุลเฉียนและผู้อาวุโสสกุลหลี่อยากตามไปฟังด้วย แต่เจ้าหน้าที่ผู้นั้นปรายตามา พวกเขาจึงไม่กล้าขยับอีก
พวกเขาพลันกระวนกระวายใจ หรือที่คนผู้นั้นบอกไว้จะเป็นเรื่องจริง?
ตอนนี้พ่อลูกสกุลเฉียน…
พวกเขามองไปทางเย่อวี๋หรานด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ
ผู้หญิงคนนี้จะโหดเหี้ยมเกินไปแล้วกระมัง?
อยู่ดีไม่ว่าดี เหตุใดจึงมาทำเรื่องเลอะเลือนเช่นนี้?
พ่อลูกสกุลเฉียนจะแย่แค่ไหนก็มีวิธีจัดการพวกเขาสองคนตั้งมากมาย ไยต้องทำให้มือตนเองแปดเปื้อนด้วย?
คราวนี้เป็นอย่างไรเล่า ทำให้ตนเองเดือดร้อนเสียแล้ว?
เจ้าหน้าที่กล่าวกับเจ้าหน้าที่หมู่บ้านสกุลจูและหลี่ซื่อว่า “เรื่องนี้ห้ามแพร่งพรายออกไป เข้าใจไหม?”
เจ้าหน้าที่กับหลี่ซื่อพยักหน้า
“ตอนข้าออกมา ได้ยินคนพูดว่ามีคน ‘ทุ่ม’ กับนายอำเภอไปแล้ว คดีนี้เกรงว่าพวกเจ้าคงต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบ”
หลี่ซื่อไม่เคยประสบเรื่องแบบนี้มาก่อน หัวใจเต้นกระหน่ำ คิดไม่ออกเลยว่าต้องร
