ั้น ถ้าให้พวกตนไปจัดการเรื่องพวกนี้เองทีละครัวเรือนทีละหมู่บ้าน จะมิเหนื่อยตายเอาหรือ?
แต่เขาย่อมไม่พลาดผลประโยชน์ที่พึงเก็บเกี่ยวอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นกลับไปก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เบี้ยหวัดของพวกเขาน้อยนิดแค่นั้น พวกเขายังคาดหวังกับรายได้จากข้างนอกมาเลี้ยงชีพอยู่นะ
เจ้าหน้าที่ยกมือขึ้น จีบนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ถูไถกันต่อหน้าทุกคน
หมายความว่าอย่างไร ไม่จำเป็นต้องบอกก็คงเข้าใจ
เจ้าหน้าที่หมู่บ้านสกุลจูเข้าใจทันที แต่ตอนออกมาจากเรือนเขาไม่ได้พกเงินติดตัวมาด้วย จึงเรียกหาหลี่ซื่อ
คนทั้งหมู่บ้านสกุลจูล้วนทราบว่า ในบรรดาลูกสะใภ้ของเย่อวี๋หราน หลี่ซื่อที่ดูแลเรื่องการค้าขายมีเงินมากที่สุดแล้ว
ผู้ที่ต้องช่วยเหลือในตอนนี้ยังเป็นแม่สามีของนาง นางน่าจะเต็มใจกระมัง?
แม้จะปวดใจแค่ไหน หลี่ซื่อก็ยังกลับไปหยิบเงินมาจากในห้อง
แต่นางก็มีไหวพริบ ทราบว่าถ้าส่งเงินให้อีกฝ่ายไปทั้งอย่างนี้ ผู้คนเต็มเรือนกำลังมองอยู่ ดูจะไม่เหมาะสมอยู่บ้าง นางจึงใส่เงินไว้ในถุงผ้า
เมื่อถุงผ้าถูกส่งมาให้ เจ้าหน้าที่สอบสวนชั่งน้ำหนักดูในมือก็ย่อมรู้ว่าในนั้นมีเงินอยู่เท่าไหร่
เขาค่อนข้างประหลาดใจ คนสกุลจูพวกนี้มือเติบทีเดียว?
ผู้อื่นใจกว้าง เขาย่อมไม่สร้างความลำบากให้ จึงกล่าวออกไปว่า “มีคนมาฟ้องร้องว่าจูต้าเหนียงฆ่าคนตาย พวกข้าจึงรับคำสั่งนายอำเภอมาจับคน”
“อะไรนะ?!” หลี่ซื่อตกใจ ละล่ำละลักเอ่ยว่า “แม่สามีข้าจะฆ่าคนตายได้อย่า
