หน้าจะได้กำหนดแน่นอนเสียที
ถ้าสองคนนั้นมาตายเอาตอนนี้ เรื่องนี้มิซับซ้อนกว่าเดิมหรอกหรือ?
พวกเขาคุยกันแล้วก็ยังไม่ได้ข้อสรุปในเวลาอันสั้น ได้แต่เดินหนึ่งก้าวคิดหนึ่งก้าว ปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์
ครอบครัวจูเหล่าโถวนั้น เมื่อตื่นแล้วก็ไม่มีใครได้อยู่ว่าง
พวกผู้หญิงถ้าไม่ดูแลเด็กเล็กก็ตระเตรียมทำอาหาร ให้อาหารหมู ไก่ และกระต่าย รวมถึงจัดการงานเรือน…
ประเดี๋ยวยังต้องไปช่วยงานที่เรือนของจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อ งานต่าง ๆ ในเรือนตนเองจึงต้องเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้า ไม่อย่างนั้น คนไม่กี่คนที่ต้องอยู่เฝ้าเรือนจะจัดการงานทั้งหมดได้อย่างไรไหว?
ผู้ชายสกุลจูก็ไม่ได้อยู่ว่าง เย่อวี๋หรานเรียกพวกเขามากลบหลุมที่ขุดเอาไว้
“หา ให้กลบหรือขอรับ?” จูซื่อมองลงไปในหลุมที่มีดินกองอยู่ตรงก้น เขาค่อนข้างประหลาดใจ “ท่านแม่ เมื่อวานท่านเพิ่งให้พวกข้าขุดไปเองนะขอรับ ยังไม่ได้ใช้เลย ท่านก็จะให้พวกข้ากลบแล้ว? อย่างนี้ก็เสียแรงเปล่าน่ะสิ?”
“ให้พวกเจ้ากลบก็กลบ พูดอะไรเยอะแยะ?” เย่อวี๋หรานออกคำสั่งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
จูซื่อและจูอู่บ่นกระปอดกระแปดเล็กน้อย แต่ก็ต้องลงมือทำงาน
เฮ้อ…ช่วยไม่ได้นี่นา ท่านแม่สั่งแล้ว พวกเขายังจะทำอย่างไรได้?
จูต้ากับจูเอ้อร์ไม่ได้พูดอะไร เย่อวี๋หรานให้ทำสิ่งใดพวกเขาก็ทำสิ่งนั้น มือไม้ล้วนคล่องแคล่ว
พ่อเฒ่าจูกับแม่เฒ่าจูที่ตื่นแต่เช้าได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็ออกมาดูที่ท้ายเรือน พวกเขาไม่เข
