้าใจเลยสักนิด
“ทำอะไรกันรึ? เพิ่งขุดไปเองนี่นา ทำไมจะกลบเสียแล้ว?” แม่เฒ่าจูรู้สึกว่าทำเช่นนี้ออกจะเสียแรงเปล่า
งานมีไม่ทำ แต่กลับมาขุดหลุมเพื่อจะกลบมันเนี่ยนะ กินอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำนักเรอะ?
น่าเสียดายที่ไม่มีใครตอบ
พวกจูต้าไม่รู้เรื่อง ขณะที่เย่อวี๋หรานก็ไม่มีทางอธิบายอยู่แล้ว
ผู้ชราทั้งสองยืนอยู่สักพักก็หมดความสนใจ จะอยู่ต่อก็ใช่ที่ เดินหนีก็รู้สึกแปลก ๆ
คงเป็นเพราะไม่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันมากระมัง แม้จะเป็นคนในครอบครัวที่เชื่อมโยงกันด้วยสายเลือด แต่ก็ราวกับคนแปลกหน้าอย่างไรอย่างนั้น จะอยู่ตรงไหนก็รู้สึกวางตัวไม่ถูก
ยามนั้นจูเอ้อร์เม่ยยังไม่ตื่น เมื่อนางลุกจากเตียง หลุมนี้ก็คงกลบเสร็จไปแล้ว
ท้ายเรือนกำลังทำงานกันอยู่ก็มีคนมาเรียกหาเย่อวี๋หราน บอกว่าเจ้าหน้าที่หมู่บ้านสกุลจูพาคนมาที่เรือน
“พวกเจ้าทำต่อไป ประเดี๋ยวข้าจะกลับมาดู”
เย่อวี๋หรานว่าแล้วก็ตรงไปยังเรือนหลังเก่าที่อยู่ข้าง ๆ กัน
ภายในเรือน ผู้อาวุโสสกุลเฉียนและผู้อาวุโสสกุลหลี่มองประเมินไปรอบด้าน
ที่แท้ นี่ก็คือเรือนของจูต้าเหนียงงั้นรึ!
ก็ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษเลยนี่นา
“เจ้าหน้าที่ ท่านมาหาข้า?”
เจ้าหน้าที่หมู่บ้านสกุลจูเห็นนางเดินเข้ามาก็รีบบอกว่ามาด้วยสาเหตุใด ทั้งยังแสดงออกให้รู้ว่าเขาไม่ได้อยากมาเอง แต่ถูกคนรบเร้าให้มาต่างหาก
แววตาของเย่อวี๋หรานเปล่งประกายเล็กน้อย
เจ้าหน้าที่หมู่บ้านสกุลจูไม่ทราบว่าเป็นเรื่องราวใด แต่เย่อวี๋
